κερατοφόρος
κερᾱτο-φόρος, ον,
- = κερασφόρος I, Arist. HA 499b15, PA 663b35; θῆρες Opp. C. 2.489.
κερατο·φόρος, ος, ον [ᾰ] qui a (propr. qui porte) des cornes, Arstt. H.A. 2, 1, etc. ; Opp. C. 2, 489.
Étym. κέρας, φέρω.
κερατοφόρος, [ρᾱ], = κερασφόρος ; Arist. H.A. 2.1 u. öfter ; Opp. Cyn. 2.489.