κλάζω

κλάζω, fut. κλάγξω A. Pers. 948 (lyr.): aor.1 ἔκλαγξα Il. 1.46, A. Ag. 201 (lyr.): aor.2 ἔκλᾰγον h.Pan. 14, B. 16.127, Theoc. 17.71, etc.: pf. κέκλαγγα X. Cyn. 3.9, 6.23; subj. κεκλάγγω Ar. V. 929; Dor. κέκλᾱγα Alcm. 7; part. κεκληγώς, pl. κεκλήγοντες Il. 17.756, -ῶτες v.l.ib. 16.430, κεκλαγώς Plu. Tim. 26:—Pass., fut. κεκλάγξομαι Ar. V. 930:—

• make a sharp piercing sound:
• • • 1 of birds, scream, οὐκ ἴδον . ., ἀλλὰ κλάγξαντος (sc. ἐρῳδιοῦ) ἄκουσαν Il. 10.276; of starlings and daws, οὖλον κεκλήγοντες 17.756, etc.; γεράνου φωνὴν ἐνιαύσια κεκληγυίης Hes. Op. 449; of the eagle, Il. 12.207, S. Ant. 112 (lyr.), cf. OT 966, etc.
    • 2 of dogs, bark, bay, οἱ μὲν κεκλήγοντες ἐπέδραμον Od. 14.30, cf. Ar. V. 929, X. ll.cc., etc.
    • 3 of things, as of arrows in the quiver, clash, rattle, ἔκλαγξαν δʼ ἄρʼ ὀϊστοί Il. 1.46; of the wind, whistle, αἶψα γὰρ ἦλθε κεκληγὼς Ζέφυρος Od. 12.408; of wheels, creak, A. Th. 205 (lyr.): c. acc. cogn., κλάζουσι κώδωνες φόβον ring forth terror, ib. 386; τί νέον ἔκλαγε σάλπιγξ . . ἀοιδάν; B. 17.3 [Dith. 4.3]; of the sea, roar, ἔκλαγεν δὲ πόντος Id. 16.127; of the musician, κιθάρᾳ κλάζεις παιᾶνας μέλπων E. Ion 905 (lyr.); of Pan on his pipes, h.Pan. 14; κλάζεις μέλισμα λύρας (of the τέττιξ) AP 7.196 (Mel.).
    • 4 of men, shout, scream, ὀξέα κεκληγώς Il. 2.222, 17.88: c. acc. cogn., shout aloud, ring forth, κλάζοντες Ἄρη A. Ag. 48 (anap.); γόον Id. Pers. 948 (lyr.); Ζεὺς ἔκλαγξε βροντάν pealed forth thunder, Pi. P. 4.23; also ἔκλαγξε κέαρ ὀλοαῖσι στοναχαῖς Id. Pae. 8.20.
    • 5 less freq. of articulate sound, ἄλλο μῆχαρ . . μάντις ἔκλαγξεν shrieked forth another remedy, A. Ag. 201 (lyr.); Ζῆνα . . ἐπινίκια κλάζων sounding loudly the song of victory in honour of Z., ib. 174 (lyr.).

κλάζω, fut. κλάγξω, z.B. Aesch. Pers. 909 ; aor. ἔκλαγξα u. poet. ἔκλαγον, κλαγεῖν, H.h. 18.14, Theocr. 17.71, Opp. Cyn. 3.121, Nonn. D. 3.61 (ἀνέκλαγον Eur. I.A. 1062); dor. auch ἔκλαξα ; perf. mit Präsensbdtg κέκλαγγα u. κέκληγα ; für κεκλήγοντες Od. 14.30 hat Bekker κεκληγῶτες hergestellt, wie Il. 12.125, 16.430, 17.756, wie κεκληγώς steht Il. 2.222, 5.591, 11.168, 344, 16.755, 17.88, Od. 12.408 ; κεκληυῖα Hes. O. 451 ; κεκλαγώς steht Plut. Timol. 26 ; das fut. κεκλάγξομαι Ar. Vesp. 930;
tönen, rauschen, klingen ; bes. von unartikulierten Tönen, das verworrene Geschrei einer Menschenmenge, Il. 16.430 ; vom Schlachtgeschrei, ὀξέα κεκληγώς 17.87, vgl. 5.590, öfter ; auch von dem schimpfenden Thersites, ὀξέα κεκληγὼς λέγʼ ὀνείδεα 2.222 ; vom Schreien der Vögel, ὥστε ψαρῶν νέφος ἔρχεται ἠὲ κολοιῶν οὖλον κεκλήγοντες, ὅτε προίδωσιν ἰόντα κίρκον 17.755 ; von kämpfenden Geiern, 16.430, vgl. 10.276, 12.207 ; vom Schreien des Kranichs, Hes. O. 451 ; Soph. Ant. 112 vom Adler (wie Poll. 5.89); vgl. O.R. 966, Ant. 989 ; auch von Hunden, Od. 14.30, wie Ar. Vesp. 929 u. Theocr. 25.72, κεκλαγγυῖαι Xen. Cyn. 3.9, 6.23, vom Gerassel der Pfeile im Köcher. Il. 1.46 ; vom Rauschen des Windes, Od. 12.408 ; σύριγγες ἔκλαγξαν ἑλίτροχοι Aesch. Spt. 187 ; auch μάντις ἔκλαγξεν ἄλλο μῆχαρ χείματος, laut ausrufen, Ag. 194 ; ἔκλαγξε Τυδεύς, in der Schlacht, Eur. Phoen. 1151 ; σὺ δὲ κιθάρᾳ κλάζεις παιᾶνας μέλπων Ion 905 ; δεσμὰ πωλικῶν ἐξ ἀντύγων κλάζει σιδήρου Rhes. 568 ; sp.D., einzeln auch in Prosa. – Trans., ertönen lassen ; Ζεὺς ἔκλαγξε βροντάν, Zeus ließ den Donner ertönen, Pind. P. 4.23 ; vgl. Aesch. μέγαν ἐκ θυμοῦ κλάζοντες Ἄρη, Ag. 48 ; χαλκήλατοι κλάζουσι κώδωνες φόβον Spt. 368, sie lärmen Schrecken, sie lärmen u. flößen Schrecken ein ; ähnlich κλάγξω δʼ αὖ γόον ἀρίδακρυν ib. 909 ; κλάζεις μέλισμα Mel. 111 (VII.196), du läßt ein Lied ertönen.

†κλάζω

Nom. dual pres. pple. κλάζοντε Il. 16.429.

3 pl. aor. ἔκλαγξαν Il. 1.46.

Pple. κλάγξας, -αντος Il. 10.276, Il. 12.207.

Pf. pple. κεκληγώς Il. 11.168, Il. 17.88 : Od. 12.408.

Thematic pf. pple. (in pres. sense) κεκλήγων (v.l. κεκληγώς) Il. 2.222, Il. 5.591, Il. 11.344, Il. 13.755.

Nom. pl. κεκλήγοντες (v.l. κεκληγῶτες) Il. 12.125, Il. 16.430, Il. 17.756, 759 : Od. 14.30.

Acc. κεκλήγοντας (v.l. κεκληγῶτας) Od. 12.256.

To utter or emit a sharp piercing sound.

• • 1

    Of the cry of birds : αἰετὸς κλάγξας πέτετο Il. 12.207. Cf. Il. 10.276, Il. 16.429, Il. 16.756.

  • 2

    Of the barking of dogs Od. 14.30.

  • 3

    Of the cry or shouting of men : ὣς οἱ κεκλήγοντες ὄρουσαν Il. 16.430. Cf. Il. 2.222, Il. 5.591 = Il. 11.344, Il. 11.168, Il. 12.125, Il. 13.755, Il. 17.88, 759 : κατήσθιε κεκλήγοντας Od. 12.256.

  • 4

    Of the singing of a high wind : ἦλθε κεκληγὼς ζέφυρος Od. 12.408.

  • 5

    Of the rattling of arrows striking against each other Il. 1.46.

κλάζω

• 1cry out of prophecy (v. Fraenkel on Agam. 156.) ἔκλαγξέ θʼ ἱερ[ ] δαιμόνιον κέαρ ὀλοαῖσι στοναχαῖς ἄφαρ, καὶ τοιᾷδε κορυφᾷ σάμαινεν λόγων of Kassandra? Πα. 8A. 10. ]πικρο[τά]ταν κλάγεν ἀγγε[λία]ν ζαμενε[ fr. 169. 34. in tmesis, “ἐπί οἱ ἔκλαγξε βροντάν” v. ἐπικλάζω P. 4.23

κλάζω , aor. ἔκλαγξα, perf. part., w. pres. signif., κεκληγώς, pl. κεκλήγοντες: scream, properly of birds, Il. 16.429; then of animals, Od. 14.30; applied also to warriors and to men under other circumstances, Il. 5.591, Od. 12.256, Il. 2.222; to things, as arrows, the wind, etc., Il. 1.46, Il. 17.88, Od. 12.408. The verb may be translated according to the context in the several passages, but its original and proper application shows its force. Cf. κλαγγή.

κλάζω

• • • 1to make a sharp piercing sound, of birds, to scream, screech, Il., Soph., etc.; of dogs, to bark, bay, Od., Ar.; of things, as of arrows in the quiver, to clash, rattle, Il.; of the wind, to whistle, Od.; of wheels, to creak, Aesch.; c. acc. cogn., κλάζουσι φόβον ring forth terror, Aesch.
    • 2of men, to shout, scream, Il.:—the nearest approach to articulate sound is in Aesch., μάντις ἔκλαγξεν ἄλλο μῆχαρ shrieked forth another remedy; Ζῆνα ἐπινίκια κλάζων sounding loudly the victory-song of Zeus, Aesch.