κλαίω

κλαίω, old Att. κλάω (v. infr.) [ᾱ] never contracted; Aeol. κλαΐω Lyr.Adesp. 65; Ep. 2 sg. opt. κλαίοισθα Il. 24.619: Att. impf. ἔκλᾱον, Ep. κλαῖον Od. 10.201, Ion. κλαίεσκον Il. 8.364, Hdt. 3.119, A. Fr. 312: fut. κλαύσομαι, 2 sg. κλαύσῃ or κλαύσει, Il. 18.340, Ar. V. 1327 (lyr.), Nu. 58, 933 (anap.), E. Cyc. 554, etc., rarely κλαυσοῦμαι Ar. Pax 1081, 1277 (in mock heroic verses); Att. also κλαιήσω Hyp. Dem. Fr. 10, κλᾱήσω D. 19.310, 21.99, later κλαύσω Theoc. 23.34, D.H. 4.70, Ev.Jo. 16.20, Man. 3.143: aor. ἔκλαυσα, Ep. κλαῦσα Od. 3.261:—Med., aor. ἐκλαυσάμην S. Tr. 153, AP 7.412 (Alc. Mess.):—Pass., fut. κλαυσθήσομαι LXX Ps. 77(78).64, κεκλαύσομαι Ar. Nu. 1436: aor. ἐκλαύσθην Lyc. 831, J. AJ 8.11.1 (v.l. κλαυθείς), IG 14.2128: pf. κέκλαυμαι A. Ch. 687, S. OT 1490, κέκλαυσμαι Lyc. 273, Plu. Cons.Apoll. 2.115b. [κλάω [ᾱ] is recognized as Att. by A.D. Adv. 187.26, and is found in codd. of Ar. Av. 341, Pl. Lg. 792a, Phlb. 48a: ἔκλᾰε in later poetry, Theoc. 14.32, dub. in Hermesian. 7.33 (cf. κλέω A).] (κλᾰϝ-yω, cf. κλαυ-θμός, etc.)

• • I intr., cry, wail, lament, of any loud expression of pain or sorrow, κλαῖον δὲ λιγέως Od. 10.201; πρὸς οὐρανόν Il. 8.364; τῆς ἄρα κλαιούσης ὄπα σύνθετο Od. 20.92; for the dead, Il. 19.297, etc.; ἀμφὶ δὲ σὲ Τρῳαὶ καὶ Δαρδανίδες κλαύσονται 18.340; κλαίοντα καὶ ὀδυρόμενον Pl. R. 388b, etc.; διὰ τί οἱ κλαίοντες ὀξὺ φθέγγονται; Arist. Pr. 900a20; δάκρυσι κ. D.C. 59.27; of infants, Sor. 1.107, al.; of crying for joy, κλαῖον δὲ λιγέως, ἁδινώτερον ἤ τʼ οἰωνοί κτλ. Od. 16.216, cf. Eust. 1799.57.
  • • 2 αὐτὸν κλαίοντα ἀφήσω I shall send him home crying, howling, i.e. well beaten, Il. 2.263: freq. in Att., κλαύσεται he shall howl, i.e. he shall suffer for it, Ar. V. 1327 (lyr.), Pl. 174, al.; κλαύσομαι Id. Nu. 58; κλαύσει μακρά you shall howl loudly, i.e. suffer severely, Id. Pax 255, cf. 1277; κλαύσῃ φιλῶν τὸν οἶνον E. Cyc. 554; κλάοις ἄν, εἰ ψαύσειας A. Supp. 925; κλαίων to your sorrow or loss, at your peril, S. OT 401, 1152, Ant. 754; κλάων ἅψῃ τῶνδε E. Heracl. 270, cf. Hipp. 1086; δεῦρʼ ἔλθʼ ἵνα κλάῃς Ar. Nu. 58; κλάειν ἔγωγέ σε λέγω (opp. χαίρειν σοι λέγω) Id. Pl. 62, cf. Hdt. 4.127; κλάειν εἴπωμεν Eup. 363; κλάειν κελεύων Λάμαχον Ar. Ach. 1131; κλάειν σε μακρὰ κελεύσας Id. Eq. 433; σὲ δʼ ἐᾶν κλάειν μακρὰ τὴν κεφαλήν suffer terribly in the head, Id. Pl. 612 (anap.), cf. V. 584.
  • II trans., weep for, lament, κλαῖεν ἔπειτʼ Ὀδυσῆα, φίλον πόσιν Od. 1.363, cf. Il. 20.210; τι A. Ag. 890, S. El. 1117; τὰ αὑτοῦ πάθη Plu. Alc. 33:— Pass., to be mourned or lamented, ἀνδρὸς εὖ κεκλαυμένου A. Ch. 687: impers., μάτην ἐμοὶ κεκλαύσεται Ar. Nu. 1436.
  • • 2 cry for, of infants, μάμμας καὶ τιτθάς Arr. Epict. 2.16.39.
  • III Med., bewail oneself, weep aloud, A. Th. 920 (lyr.): pf. part. Pass. κεκλαυμένος bathed in tears, Id. Ch. 457 (lyr.), 731, S. OT 1490.
  • • 2 trans., bewail to oneself, πάθη . . πόλλʼ ἔγωγʼ ἐκλαυσάμην Id. Tr. 153; κλαιόμενα τάδε βρέφη σφαγάς A. Ag. 1096 (lyr.).

κλαίω, att. κλάω, fut. κλαύσομαι u. κλαυσοῦμαι, wie κλαυσούμεθα Ar. Pax 1081 ; auch κλαύσω, Maneth. 3.143 ; κλαύσεις Theocr. 23.24, wenn nicht mit Meineke κλαυσεῖ zu ändern ist ; auch κλαιήσω, Dem. 21.99, 37.48 u. Sp.; od. att. κλαήσω, Dem. 19.310 ; aor. ἔκλαυσα, perf. κέκλαυμαι, Sp. κέκλαυσμαι, wie Plut. consol. Apoll. 27;
weinen, klagen, Hom. u. Folgde ; neben ὀδύρομαι, Od. 8.577 ; καὶ κωκύειν 19.541 ; ἀμφὶ δέ σε Τρωαὶ καὶ Δαρδανίδες κλαύσονται Il. 18.339 ; auch von Pferden, 17.426 ; οὔτε κλαίειν οὔτʼ ὀδύρεσθαι πρέπει Aesch. Spt. 638 ; κλαίω, στένομαι 854, vgl. Ag. 18 ; Soph. u. Eur.; in Prosa, ὅταν ἅμα χαίροντες κλάωσι Plat. Phil. 48a, καὶ ἀγανακτῶ Phaed. 117d ; Sp.; αὐτὸν κλαίοντα ἀφήσω, ich werde ihn als einen Weinenden fortschicken, werde ihn unter Schlägen fortjagen, Il. 2.263, u. so bei den Folgdn κλαίω = bestraft werden, κλάοις ἂν εἰ ψαύσειας Aesch. Suppl. 926, κλάων δοκεῖς μοι ἁγηλατήσειν Soph. O.R. 401 ; σὺ πρὸς χάριν μὲν οὐκ ἐρεῖς, κλάων δʼ ἐρεῖς 1152 ; Ant. 750 ; κλαύσει φιλῶντὸν οἶνον Eur. Cycl. 551 ; bes. bei den Comic., wie Ar. Nub. 58, Vesp. 1327 ; auch κλαίειν λέγω σοι, im Ggstz von χαίρειν σοι λέγω, ich wünsche dir alles Schlimme an den Hals, Her. 4.127 und Ar. Plut. 62, dem οἰμώζειν λέγω σοι entsprechend, vgl. Vesp. 584 ; ἑφθῇ κλαίειν ἀγορεύω Philox. Ath. I.5d ; – αἵματι κλαίειν, blutige Tränen weinen, Heliod. 4.8 ; Zenob. 1.34 ; darnach auch δάκρυσι κλαίειν, DC. 59.27. – Trans., beklagen, beweinen, τινά, bes. einen Verstorbenen, Il. 20.210, Od. 1.363 ; öfter bei den Tragg. εἴπερ τι κλάεις τῶν Ὀρεστείων κακῶν Soph. El. 1106 ; μηδὲ ἄλλα κλαίοντά τε καὶ ὀδυρόμενον ὅσα Plat. Rep. III.388c ; auch pass., σποδὸς ἀνδρὸς εὖ κεκλαυμένου Aesch. Ch. 674 ; αὐτὰ κέκλαυται βῶλος· ἐκ κεκλαυσμένας δʼ ἀναθαλήσεται στάχυς Heraclid. 3 (VII.281); fut., μάτην ἐμοὶ κεκλαύσεται Ar. Nub. 1436, ich werde vergeblich klagen.
Med. bei sich, für sich weinen, = act.; Aesch. Spt. 903, Ch. 450 ; τροφὸν δʼ Ὀρέστου τήνδʼ ὁρῶ κεκλαυμένην 720 ; vgl. Soph. O.R. 1490.
[Ἔκλαεν mit kurzem α steht Theocr. 14.32, als aor.2 ?]

κλαίω

[κλαϝ-.]

Dat. pl. masc. pple. κλαιόντεσσι Od. 12.311.

3 sing. pa. iterative κλαίεσκε Od. 8.364.

3 sing. aor. κλαῦσε Od. 3.261, Od. 24.293.

Pple. κλαύσας Il. 24.48.

Fut. in mid. form κλαύσομαι Il. 22.87.

3 pl. -ονται Il. 18.340, Il. 20.210. (μετα-)

• • 1

    To weep, wail, make lament : τί κλαίεις; Il. 1.362, κλαίοντά [σʼ] ἀφήσω (in pitiable plight) Il. 2.263. Cf. Il. 3.176, Il. 7.427, Il. 11.136, Il. 17.427, Il. 19.5, Il. 22.427, Il. 23.252, etc. : μηκέτι κλαῖε Od. 4.544. Cf. Od. 2.376, Od. 4.184, 541, Od. 8.523, Od. 9.98, Od. 10.241, Od. 19.541, etc.

    To lift up one’s voice in distress : κλαίεσκε πρὸς οὐρανόν Od. 8.364.

  • 2

    To lament, bewail : σφῶν αὐτῶν κήδεα Il. 19.301. Cf. Il. 24.85 : Od. 23.352.

    To bewail (oneself) : κλαίω ἔμʼ ἄμμορον Il. 24.773.

  • 3

    To mourn the loss of, weep for, lament (a person) : ἄμοτόν σε κλαίω τεθνηότα Il. 19.300, ἑὸν πατέρα (fearing or anticipating the loss of him) Il. 24.511. Cf. Il. 19.301, Il. 20.210, Il. 24.773 : Ὀδυσῆα, φίλον πόσιν Od. 1.363 = Od. 16.450 = Od. 19.603 = Od. 21.357. Cf. Od. 4.196, Od. 12.309, Od. 19.209.

  • 4

    To pay dues of mourning or lament to : παῖδά κε κλαίοισθα Il. 24.619. Cf. Il. 22.87, Il. 23.9 : οὐδέ κέ τίς μιν κλαῦσεν Ἀχαιϊάδων Od. 3.261. Cf. Od. 24.64, 293.

κλαίω , ipf. κλαῖον, iter. κλαίεσκε, fut. κλαύσομαι, aor. κλαῦσε: weep, cry; freq. of lamenting the dead (either as natural or as formal ceremonial utterance), hence used transitively, Il. 19.300, Od. 1.263.

κλαίω

• • Ito weep, lament, wail, Hom., etc.; αὐτὸν κλαίοντα ἀφήσω I shall send him home weeping, i. e. well beaten, Il.; hence κλαύσεται he shall weep, i. e. he shall repent it, Ar.; κλαύσει μακρά Ar.; κλάων to your sorrow, at your peril, Soph., Eur.; κλάειν σε λέγω or κελεύω, Lat. plorare te jubeo, Ar.
  • IItrans. to weep for, lament, Hom.:—in Pass. to be lamented, Aesch.: impers., μάτην ἐμοὶ κεκλαύσεται I shall mourn in vain, Ar.
  • IIIMid. to bewail oneself, weep aloud, Aesch.; so perf. part. pass., κεκλαυμένος bathed in tears, all tears, Aesch., Soph.
  • • 2trans. to bewail to oneself, Soph.