κλητικός
κλητικός, of or for invitation, invocation; vocative
κλητ-ικός, ή, όν,
- of or for invitation, Men.Rh. p.424 S.; σχῆμα Hermog. Inv. 4.3.
- 2 invocatory, ὕμνοι Men.Rh. p.333 S.; τύπος Id. p.334 S.
- 3 Gramm., vocative, ἡ -κή (sc. πτῶσις) D.T. 636.7, A.D. Pron. 6.9, al.; σύνταξις Id. Synt. 46.8; τὸ κ. ὦ Hdn.Gr. 1.473.
κλητικός, ή, όν :
1 qui sert à appeler ; ἡ κλητική (s. e. πτῶσις) Dysc. Synt. p. 216, 29, le vocatif ||
2 qui sert à invoquer, Mén. rhét. 9, 132 W. ||
3 qui concerne une invitation, Mén. rhét. 9, 298 W.
Étym. κλητός.
κλητικός, zum Rufen, zum Namen gehörig ; ἡ κλητική, sc. πτῶσις, casus vocativus, Gramm.