κνυζέω
κνυζέω (seul. prés.) japper, pousser de petits cris, Opp. C. 1, 507 ||
Moy. m. sign. en parl. de chiens, Soph. O.C. 1571 ; Ar. Vesp. 976 ; en parl. de petits enfants, Thcr. Idyl. 2, 108 ||
➳ Prés. 3 pl. dor. κνυζεῦνται, Thcr. Idyl. 2, 108 ; impf. 3 sg. ἐκνυζεῖτο, Thcr. Idyl. 6, 30 ; f. κνυζήσεται, Philstr. V. Ap. 3, 96.
Étym. cf. κνύζω.
κνυζέω, = κνυζάω, κύνας κνυζούσας Poll. 5.64. – Med., Ac. Vesp. 976 u. sp.D., wie Lycophr. 608, übertr., κυνηδὸν ἐξέκραξαν ὡς κνυζούμενοι Soph. frg. 646.