κνύζημα
κνύζημα, a whining, whimpering
κνύζ-ημα, ατος, τό,
- = foreg., of infants, ἄσημα κ. Hdt. 2.2, Him. Or. 23.4, cf. Max.Tyr. 41.3.
κνύζημα, ατος (τὸ) cri inarticulé, d’où :
1 cri d’enfant, Hdt. 2, 2 ||
2 cri plaintif, Him. (Phot. Bibl. p. 365, 24).
Étym. κνυζέω.
κνύζημα, τό, = κνυζηθμός ; vom Kindergeschrei, ἄσημα κνυζήματα Her. 2.2, von VLL γοερὰ ἀποφθέγματα erklärt.
κνύζημα, ατος, τό,
- = κνυζηθμός of infants, Lat. vagitus, Hdt.