κνυζηθμός
κνυζηθμός, a whining, whimpering
κνυζ-ηθμός, ὁ, prop. of dogs,
- whining, whimpering, opp. barking or snarling, κύνες τε ἴδον καί ῥʼ οὐχ ὑλάοντο, κνυζηθμῷ δʼ ἑτέρωσε διὰ σταθμοῖο φόβηθεν Od. 16.163; of wild beasts, A.R. 3.884; of young bears, Opp. C. 3.169 (pl.); of children, Ath. 9.376a.
κνυζηθμός, οῦ (ὁ)
1 jappement joyeux ou craintif d’un chien, Od. 16, 163 ; p. anal. cri d’un petit enfant, Ath. 376a ||
2 p. ext. rugissement, cri de bête féroce, A. Rh. 3, 884 ; Opp. C. 3, 169.
Étym. κνυζέω.
κνυζηθμός, ὁ, das Geknurr, Gewinsel, bes. der schmeichelnden od. sich fürchtenden Hunde, Od. 16.162 ; auch von anderen Tieren, Gebrüll des Löwen Opp. Cyn. 3.169 Ap.Rh. 3.884 ; vom Schreien eines kleinen Kindes Ath. IX.376a. Vgl. κνύζημα.
κνυζηθμός
-οῦ, ὁ
[κνυζάομαι, to whine.]
A whining or whimpering: κνυζηθμῷ [κύνες] φόβηθεν Od. 16.163.
κνυζηθμός (κνύζω): whimpering, of dogs, Od. 16.163†.
κνυζηθμός, οῦ,
κνυζάομαι
- a whining, whimpering, Od.