κολακευτέος
κολακευτέος, to be flattered
κολᾰκ-ευτέος, α, ον,
- to be flattered, Luc. Merc.Cond. 38, etc.
- II -ευτέον, one must flatter, Ap.Ty. Ep. 7, Sch.rec. A. Th. 705.
κολακευτέος, α, ον [ᾰ] vb. de κολακεύω, Luc. M. cond. 38.
κολακευτέος
κολᾰκευτέος, α, ον
verb. adj.
- to be flattered, Luc. from κολᾰκεύω