κολαπτήρ
κολαπτήρ, a chisel
κολαπ-τήρ, ῆρος, ὁ,
- chisel, IG 11(2).199A 86 (Delos, iii B.C.), 7.3073.132 (Lebad.), Plu. Glor.Ath. 2.350d, Luc. Somn. 13.
κολαπτήρ, ῆρος (ὁ) ciseau pour entailler la pierre, Plut. M. 350d ; Luc. Somn. 13.
Étym. κολάπτω.
κολαπτήρ, ῆρος, ὁ, Meißel zum Eingraben in Stein ; Luc. somn. 13 ; Ath. XI.488c u. a.Sp.
κολαπτήρ, ῆρος,
- a chisel, Luc.