κολαστέος
κολαστέος, to be chastised
κολ-αστέος, α, ον,
- to be chastised, punished, Pl. Grg. 527b.
- II κολαστέον, one must prune, check, τὰς ἐπιθυμίας ib. 492d.
κολαστέος, α, ον, qu’il faut châtier, Xén. Hier. 8, 9 ; Plat. Gorg. 527b, etc. ; au neutre, Plat. Gorg. 492d.
Étym. vb. de κολάζω.
κολαστέος, α, ον
verb. adj. of κολάζω
- Ito be chastised, Plat.
- IIκολαστέον, one must chastised, Plat.