κομμωτικός
κομμωτικός, of or for embellishment
κομμ-ωτικός, ή, όν,
- of or for embellishment, ἄσκησις Luc. Am. 9; ποικιλία Them. Or. 24.303c; τίνι διαφέρει τοῦ κ. τὸ κοσμητικὸν τῆς ἰατρικῆς μέρος Gal. 12.434, cf. UP 1.9: ἡ -κή (sc. τέχνη) the art of embellishment, Pl. Grg. 463b, Phld. Rh. 2.183 S.: metaph., of style, κόσμος τις ἐπικείμενος ἔξωθεν κ. Hermog. Id. 1.12, cf. 9, Them. Or. 24.303c. Adv. -κῶς, ἔχειν Sch. Ar. Pl. 1064.
κομμωτικός, ή, όν :
1 qui concerne la parure, Luc. Am. 9 ; ἡ κομμωτική (s. e. τέχνη) Plat. Gorg. 463b, 465b, l’art de parer avec recherche, de farder, de pomponner ||
2 orné, prétentieux, en parl. du style, Hermog. π. ἰδ. p. 305 et 353.
Étym. κομμόω.
κομμωτικός, zum Putzen, Schmücken, Schminken gehörig ; ἡ κομμωτική, sc. τέχνη, die Kunst sich zu putzen, Plat. Gorg. 465b u. Sp.; immer mit tadelnder Nebenbedeutung, auch bei Rhett., κομμωτικὸν κάλλος τοῦ λόγου.
• Adv., κομμωτικῶς καὶ ἐψιμυθισμένως ἔχει Schol. Ar. Plut. 1064.
• Adv., κομμωτικῶς καὶ ἐψιμυθισμένως ἔχει Schol. Ar. Plut. 1064.
κομμωτικός, ή, όν
- of or for embellishment:— ἡ -κή (sc. τέχνη) , the art of embellishment, Plat.