κομπάζω
κομπάζω, to vaunt, boast, brag
κομπάζω, fut. -άσομαι B. 7.42:—
- = κομπέω, boast, brag, A. Th. 436, Ag. 1671, etc.; κ. μέγα S. Aj. 1122; μάτην E. Hipp. 978; κ. ἐπί τινι speak big against . ., A. Th. 480 (but also, boast of . ., Phld. Rh. 1.24 S.): c. acc., κ. λόγον speak big words, A. Ag. 1400, etc.; κ. γέρας boast oneʼs office, Id. Eu. 209; οὐ πατρῴαν τὴν τέχνην ἐκόμπασας S. El. 1500: c. inf., boast that . ., A. Ag. 1130, E. Ba. 340; κ. ὡς . . X. Oec. 10.3, Plu. Crass. 18:—Pass., to be made a boast of, be renowned, οὕνεκʼ ὄλβου E. HF 64; φόβος . . κομπάζεται fear is loudly spoken, A. Th. 500; τίνος δὲ . . παῖς πατρὸς κομπάζεται; of what father is he said to be the son? E. Alc. 497.—Rare in early Prose, Lys. 6.18,48, X. Smp. 4.19, Oec. l.c.
- II = κομπέω I.2, ring a jar to test its soundness, PLond. ined. 2327 (iii B.C.).
- III ἐκομπάσθη· ἠπατήθη, εἰς ὄγκον διετέθη, Hsch., cf. Suid.
κομπάζω, faire le beau parleur, parler avec emphase, abs. Eschl. Sept. 436, etc. ; Eur. Hipp. 978 ; Lys. 112, 7 ; ἐπί τινι, Eschl. Sept. 480 ; Call. Dian. 263 ; τι, Eschl. Ag. 1405, etc. ; Soph. El. 1500 ; Xén. Conv. 4, 19, de qqe ch., vanter qqe ch. ; avec l’inf. Eschl. Ag. 1130 ; Eur. Bacch. 340, ou avec ὡς, Xén. Œc. 10, 3, se vanter de ou que (propr. dire avec emphase que, etc.), d’où au pass. être dit avec emphase, être vanté, Eschl. Sept. 500 ; Eur. H.f. 64 ||
Moy. parler de soi en termes pompeux, se vanter, Eur. Alc. 497.
Étym. κόμπος.
κομπάζω, = κομπέω, bes. prahlen, großsprechen ; absolut, τίς ἄνδρα κομπάζοντα μὴ τρέσας μενεῖ Aesch. Spt. 418, wie κομπάζειν μάτην Eur. Hipp. 978 ; auch Lys. 6.18, κομπάζειν μᾶλλον ἢ τιμωρεῖσθαι βούλεσθαι, u. Sp.; – c. inf., οὐ κομπάσαιμʼ ἂν θεσφάτων γνώμων ἄκρος εἶναι, ich möchte mich nicht rühmen, mich auf die Göttersprüche zu verstehen, Aesch. Ag. 1101, wie κρείσσονʼ Ἀρτέμιδος εἶναι κομπάσαντα Eur. Bacch. 1130 ; – ἐπί τινι, Aesch. Spt. 462 ; τινί, Ag. 561 ; – auch c. accus., λόγον, ein prahlendes Wort sprechen, Eum. 516, wie μέγʼ ἄν τι κομπάσειας Soph. Aj. 1101 u. οὐ πατρῴαν τὴν τέχνην ἐκόμπασας El. 1492 ; – auch in Prosa ; ἐμοῦ καλλίων ταῦτα κομπάζεις Xen. Symp. 4.19 ; mit folgendem ὡς, Oec. 10.3 ; Plut. Crass. 18. – Pass.; φόβος κομπάζεται, es wird mit dem Schrecken geprahlt, Aesch. Spt. 482 ; ὃς οὕνεκʼ ὄλβου μέγας ἐκομπάσθη ποτέ Eur. Herc.Fur. 64.
κομπάζω
= κομπέω
- 1to vaunt, boast, brag, Trag.; c. acc. cogn., κ. λόγον to speak big words, Aesch.
- 2to boast of, κ. γέρας to boast oneʼs office, Aesch.:—Pass. to be renowned, Eur.; φόβος κομπάζεται fear is loudly spoken, Aesch.; τινὸς δὲ παῖς πατρὸς κομπάζεται; of what father is he said to be the son? Eur.