κομπός
κομπός, braggart
κομπός (B), ὁ,
- = κομπαστής, E. Ph. 600 (troch.); κ. λόγος EM 527.47.—On the accent, v. Hdn.Gr. 1.187.
κομπός, οῦ (ὁ) vantard, fanfaron, Eur. Ph. 600.
Étym. κόμπος.
κομπός, ὁ, der Großprahler, Eur. Phoen. 609 ; – auch adj., λόγος, EM. 527.47.
κομπός, οῦ,
= κομπαστής, Eur.