κόμπος

κόμπος (A), ὁ,

• din, clash, esp. such as is caused by the collision of two hard bodies, as when a boar whets his tusks, ὑπαὶ δέ τε κ. ὀδόντων γίγνεται Il. 11.417, 12.149; stamping of dancers’ feet, πολὺς δʼ ὑπὸ κ. ὀρώρει Od. 8.380; ringing of metal, E. Rh. 383 (anap., pl.).
• • II metaph., boast, vaunt, ὁ κ. οὐ κατʼ ἄνθρωπον φρονεῖ A. Th. 425, cf. 473, Ag. 613; οὐ πεπλασμένος ὁ κ., ἀλλὰ καὶ λίαν εἰρημένος Id. Pr. 1031; Ζεὺς γὰρ μεγάλης γλώσσης κόμπους ὑπερεχθαίρει S. Ant. 127 (anap.); κ. πάρεστι, i.e. I am proud of the deed, Id. Aj. 96: rare in Prose and Com., ὅρα μὴ μάτην κ. ὁ λόγος εἰρημένος ᾖ Hdt. 7.103; οὐ λόγων . . κ. τάδε, μᾶλλον ἤ ἔργων . . ἀλήθεια Th. 2.41; ἀλαζονεία καὶ κ. τοῦ ψηφίσματος Aeschin. 3.237; κ. κενοὶ ψοφοῦσιν Alex. 25.9; of rhetorical bombast, Epicur. Sent.Vat. 45.
  • • 2 rarely in good sense, praise, Pi. I. 1.43, 5(4).24.
  • III in pl., molar teeth, Hsch.

κόμπος, ὁ, Lärm, Geräusch, Rasseln ; bes. von zwei aneinanderschlagenden Körpern, wie es entsteht, wenn der Eber seine Zähne segt oder wetzt, Il. 11.416, 12.149 ; vom Gestampf der Tanzenden, Od. 8.380 ; übh. Schall, Klang. – Gew. übertr., die Prahlerei, das Groß sprechen ; ὁ κόμπος οὐ κατʼ ἄνθρωπον φρονεῖ Aesch. Spt. 407, öfter ; Ζεὺς γὰρ. μεγάλης γλώσσης κόμπους ὑπερεχθαίρει Soph. Ant. 127 ; τόδʼ οὐ κόμπῳ λέγω Eur. Hel. 400, öfter ; – auch τοιός δʼ ὁ κόμπος τῆς ἀληθείας γέμων οὐκ αἰσχρός, Aesch. Ag. 599 ; u. so im guten Sinne, das Rühmen, Soph. Aj. 96 ; Pind. κόμπον τὸν ἐοικότα ἀοιδᾷ κιρνάμεν, Ruhm, Lob, I. 4.26 ; ἀγάνορα κόμπον φέρειν 1.43, vgl. N. 8.49. – In Prosa, ὅρα μὴ μάτην κόμπος ὁ λόγος οὗτος εἰρημένος εἴη Her. 7.103 ; καὶ ἀλαζονεία Aesch. 3.237 ; πλούτῳ δὲ ἔργου μᾶλλον ἢ λόγου κόμπῳ χρώμεθα Thuc. 2.40 ; Plut. u. a.Sp.

κόμπος

ὁ.

A noise or din. The sound produced by the whetting of a boar’s tusks Il. 11.417, Il. 12.149.

By feet beating the ground Od. 8.380.

κόμπος

• 1vaunting, loud praise χαίρω δὲ πρόσφορον ἐν μὲν ἔργῳ κόμπον ἱείς N. 8.49 χρή νιν (= ἀρετάν) εὑρόντεσσιν ἀγάνορα κόμπον μὴ φθονεραῖσι φέρειν γνώμαις I. 1.43 μὴ φθόνει κόμπον τὸν ἐοικότʼ ἀοιδᾷ κιρνάμεν ἀντὶ πόνων I. 5.24 σειρῆνα δὲ κόμπον αὐλίσκων ὑπὸ λωτίνων μιμήσομʼ ἀοιδαῖς κεῖνον, ὃς Ζεφύρου τε σιγάζει πνοὰς αἰψηράς Παρθ. 2. 13.

κόμπος : clashing; ‘stamping’ of feet, Od. 8.380; ‘gnashing’ of the tusks of a wild boar, Il. 11.417, Il. 12.149.

κόμπος, ὁ,

• • Ia noise, din, clash, as of a boarʼs tusks when he whets them, Il.; the stamping of dancersʼ feet, Od.
  • IImetaph. a boast, vaunt, Hdt., Aesch., etc.
  • • 2rarely in good sense, praise, Pind.