κοναβίζω
κονᾰβ-ίζω,
- = κοναβέω, περὶ στήθεσσι δὲ χαλκὸς σμερδαλέον κονάβιζε Il. 13.498, cf. 21.255; αὐτὰρ ὑπὸ χθὼν σμ. κον. ποδῶν 2.466, cf. Orph. H. 38.9.
κοναβίζω [ᾰ] (seul. prés. et impf.)
1 c. κοναβέω 1, Il. 13, 498, etc. ||
2 c. κοναβέω 2, Il. 2, 466 ||
➳ Seul. prés. impér. 2 pl. κοναβίζετε, Orph. H. 38, 9, et impf. 3 sg. κονάβιζε, Il. 13, 498 ; 21, 255.
κοναβίζω, = κοναβέω ; σμερδαλέον κονάβιζε, vom Erze, Il. 13.498, 21.255 ; χθών 2.466.
κοναβίζω
[κόναβος.]
=κοναβέω.
- 1
To ring, clash : χαλκὸς κονάβιζεν Il. 13.498, Il. 21.255.
Of the din produced by feet beating the ground Il. 2.466.
- 2
To resound, re-echo : ἀμφὶ δῶμα κονάβιζεν Od. 10.399.
- 1
κοναβίζω = κοναβέω. (Il.)
κοναβίζω
κονᾰβίζω,
= κοναβέω, Il.