κοπετός
κοπετός, noise (of mourning)
κοπετός, ὁ,
- noise, Eup. 347; esp. of lamentation, = κομμός, Act.Ap. 8.2, Plu. Fab. 17 (pl.), AP 11.122 (Nicarch.).
κοπετός, οῦ (ὁ) coup dont on se frappe la poitrine en signe de douleur, Plut. Fab. 17 ; Anth. 11, 122 ; NT. Ap. 8, 2.
Étym. κόπτω.
κοπετός, ὁ, das mit Schlagen an die Brust verbundene Wehklagen, planctus ; Plut. Fab. 17 ; Nicarch. 30 (XI.122); κοπετὸν ποιεῖσθαι ἐπί τινι, um Einen wehklagen, NT.
Strong 2870
= cl. κομμός, a beating of the head and breast, lamentation: seq. ἐπί c. dat. pers., Ac 8:2.†
κοπετός, οῦ,
= κομμός, Plut., Anth.