κραταιΐς
κραταιΐς, ΐδος (ἡ) [ᾰῐδ] force, vigueur, Od. 11, 597.
Étym. κράτος.
κραταιΐς, ἡ, von κράτος, Uebergewicht, Wucht ; Od. 11.597 heißt es vom Steine des Sisyphus ὅτε μέλλοι ἄκρον ὑπερβαλέειν, τότʼ ἀποστρέψασκε κραταιῒς αὖτις, sein Uebergewicht machte ihn wieder zurückrollen ; Aristarch u. Herodian erkl. aber die Form für ein adv., wie λικριφίς, ἀμφουδίς, er wälzte sich gewaltsam zurück ; Andere schrieben κραταίʼ ἴς, gewaltige Kraft, od. dachten an ein nom. pr.
κραταιΐς
ἡ
[κραταιός. Cf. ἥμερος, ἡμερίς.]
An inherent power or force : τότʼ ἀποστρέψασκε
[λᾶαν] κραταιΐς (i. e. the tendency of the stone to move towards a lower level) Od. 11.597. Cf. Κράταιϊς (also accented Κραταιΐς), the mother of Scylla Od. 12.124 (a personification of the wild forces of nature).