κτηματίτης
κτηματ-ίτης [ῑ], ου, ὁ,
- = κτηματικός I, Lycurg. Fr. 93, Socr. Ep. 29.5.
κτηματίτης, ου (ὁ) [ᾰῑ] qui a de la fortune, riche propriétaire, Lycurg. (Phot. 181, 19).
Étym. κτῆμα.
κτηματίτης, ὁ, der Eigentümer, bes. der Viel besitzt, Lycurg. in VLL.