κτηματικός
κτηματικός, possessed of wealth, opulent
κτηματ-ικός, ή, όν,
- possessed of wealth, opulent, Plb. 5.93.6, D.S. 18.10, Plu. Sol. 14; οἱ κ., = Lat. possessores, App. BC 1.12.
- II belonging to an estate or farm, γεωργοί POxy. 136.18 (vi A.D.); τὰ τῶν κ. ἔργα PFlor. 161.6 (iii A.D.).
κτηματικός, ή, όν [ᾰ] qui a de la fortune, riche, Pol. 5, 93, 6 ; Plut. T. Gracch. 9, etc.
Étym. κτῆμα.
κτηματικός, vermögend, begütert ; Pol. 5.93.6 ; Plut. Sol. 14 u. öfter, u. a.Sp.