κόρσεον
κόρσεον, τό,
- = κόρσιον (q.v.), in pl., PTeb. 112.7 (ii B. C.), 189 (i B. C.):—written κορσαῖον D.S. 1.10.
1 κόρσεον, ου (τὸ) tempe, Nic. Al. 414 au plur.
Étym. v. le préc.
2 κόρσεον, ου (τὸ) c. κόρσιον, DS. 1, 10.
Étym. vulg., corrigé en κορσαῖον.