κόρος

κόρος (A), ὁ,

• satiety, surfeit, αἶψά τε φυλόπιδος πέλεται κ. ἀνθρώποισιν Il. 19.221; αἰψηρὸς δὲ κ. κρυεροῖο γόοιο Od. 4.103; πάντων μὲν κ. ἐστί, καὶ ὕπνου καὶ φιλότητος Il. 13.636; ἀπὸ κ. ἀμβλύνει αἰανὴς ἐλπίδας Pi. P. 1.82; κόρον ἔχει μέλι Id. N. 7.52; κ. ἔχειν δακρύων, κακῶν, E. Alc. 185, Ph. 1750 (lyr.); also κόρον ἡ τούτων συνουσία ἔχει Pl. Phdr. 240c; ἐς κ. ἰέναι τινός Philox. 2.38; ἄχρι κόρου D. 19.187; ἐς κόρον Luc. Merc.Cond. 26, Gal. 15.500, Vict.Att. 8; πρὸς ἡδονήν τε καὶ κ. gormandizing, Hp. VM 14: in mystical sense, opp. χρησμοσύνη, Heraclit. 65.
• • • 2 the consequence of satiety, insolence, Pi. O. 2.95, I. 3.2; πρὸς κόρον insolently, A. Ag. 382 (lyr.): freq. as cause or consequence of ὕβρις, τίκτει τοι κόρος ὕβριν, ὅταν κακῷ ὄλβος ἕπηται ἀνθρώπῳ Thgn. 153, cf. Sol. 8; ὕβριν κόρου ματέρα Pi. O. 13.10; κόρον, ὕβριος υἱόν Bacis ap. Hdt. 8.77. (Cf. κορέννυμι.)

κόρος (B), ὁ, Ion. κοῦρος, as always in Hom., Pi., and lyr. passages of Trag. (exc. E. Alc. 904), sts. in late Gr., Rev.Et.Gr. 42.247 (Varna); Dor. κῶρος Theoc. 15.120:—

• boy, lad (even before birth, ὃν . . γαστέρι μήτηρ κοῦρον ἐόντα φέροι Il. 6.59, cf. Call. Del. 212), κοῦρος πρῶτον ὑπηνήτης Il. 24.347; πρωθῆβαι Od. 8.262; τότε κοῦρος ἔα, νῦν αὖτέ με γῆρας ὀπάζει Il. 4.321; σὺν κόροις τε καὶ κόραις A. Fr. 43: in mock Trag., Οἰδίπου . . παῖδε, διπτύχω κόρω Ar. Fr. 558: rare in Prose, Pl. Lg. 772a; male infant, ἔτεκε κόρον Conon 33.3, cf. IG 42(1).121.5 (Epid., iv B. C.); in Il. of warriors, 9.86, 12.196, al.; κοῦροι Βοιωτῶν, Ἀθηναίων, Ἀχαιῶν, 2.510, 551, 562; λεκτοὶ Ἀθηναίων κ. E. Supp. 356; also, of servants waiting at sacrifices and feasts, Il. 1.470, al.; at Sparta, κόροι, = ἱππεῖς, Archyt. ap. Stob. 4.1.138.
• • • 2 with gen. of pr. n., son, Od. 19.523, etc.; Θησέως κ. S. Ph. 562, cf. Tr. 644 (lyr.); τῶν ὀλωλότων κόροι E. Supp. 107; Κεκροπιδῶν κόροι, periphr. like παῖδες, Eub. 10.6.
    • 3 puppet, doll, used in Magic, S. Fr. 536.
  • II shoot, sprout, of a tree, κόρους πλεκτοὺς . . μυρρίνης Lysipp. 9, cf. Hp. ap. Gal. 19.113, EM 276.28, Hsch.; cf. κοῦρος (B).
  • III for Comp. v. κουρότερος. (Acc. to Eust. 582.20, al., from κείρω, of one who has cut his hair short on emerging from boyhood: but κόρ(ϝ)ος (masc. of κόρη) perh. cogn. with Lat. Ceres, Cerus, cresco.)

κόρος (C), ὁ,

• besom, Hsch.

κόρος (D), ὁ,

• Hebr. kor, a dry measure containing, acc. to J. AJ 15.9.2, 10 Att. medimni (about 120 gallons), LXX Nu. 11.32, al., Ev.Luc. 16.7, cf. Eupolem. ap. Alex.Polyh. 18.

2. κόρος -ου, ὁ, Ion. Hom. en poët. κοῦρος, Dor. κῶρος [~ κόρη] jongeman, zoon: ὅν τινα γαστέρι μήτηρ κοῦρον ἐόντα φέροι die de moeder als zoon in haar buik draagt Il. 6.59; Ἀθηναίων κόροι Atheense jonge mannen Eur. HF 1164.

3. κόρος -ου, ὁ korenmaat NT.

κόρος ¹, ὁ (κορέννυμι), die Sättigung, das Sattsein, Sattbekommen ; αἶψά τε φυλόπιδος πέλεται κόρος ἀνθρώποις Il. 19.221, sie bekommen die Schlacht bald satt ; πάντων μὲν κόρος ἐστὶ καὶ ὕπνου καὶ φιλότητος 13.636 ; γόου Od. 4.103, ἐπεὶ δὲ πολλῶν δακρύων εἶχεν κόρον, als sie sich satt geweint hatte, Eur. Alc. 183, vgl. Phoen. 1379 ; βρωτύος ἠδὲ ποτᾶτος Philox. bei Ath. IV.147e ; κόρον γε καὶ ἡ τούτων συνουσία ἔχει Plat. Phaedr. 240c, wie auch Pind. sagt κόρον ἔχει πάντα, N. 7.52 ; κόρος αἰανὴς ἀπαμβλύνει ἐλπίδας P. 1.82 ; dah. Ueberdruß, Ekel, auch aus der Ueberfülle des Glücks entspringender Uebermut ; αἶνον ἔβα κόρος οὐ δίκᾳ συναντόμενος Ol. 2.105 ; so heißt Ὕβρις μάτηρ κόρου, 13.10, wie Theogn. 153 sagt τίκτει τοι κόρος ὕβριν, vgl. Her. 8.77 ; πρὸς κόρον, bis zur Sättigung, Aesch. Ag. 372 ; ἐς κόρον, zur Genüge, Luc. hist.conscr. 11 ; ähnl. ἄχρι κόρου, bis zum Ekel, Dem. 19.187 ; πέρα κόρου, Poll. 6.42 ; – Menand. sagt βάλλʼ ἐς κόρον für das gewöhnliche ἐς κόρακας, bei Ath. X.446d.

κόρος ², ὁ, ion. u. ep. κοῦρος, auch in lyr. Stellen der Tragiker, wie Eur. Suppl. 55 ; dor. κῶρος, Theocr. 1.47 ; – Knabe, Jüngling, Sohn, von dem frühesten Alter an ; ὅντινα γαστέρι μήτηρ κοῦρον ἐόντα φέροι Il. 6.59 ; τότε κοῦρος ἔα, νῦν αὖτέ με γῆρας ἱκάνει 4.321 ; πρῶτον ὑπηνήτης 24.347 ; πρωθῆβαι Od. 8.264 ; in der Od. werden auch öfters die Freier mit κοῦροι angeredet, z.B. 2.96 κοῦροι ἐμοὶ μνηστῆρες ; in der Il., 9.86, 12.196, u. sonst heißen die gemeinen Krieger so ; auch häufig die bei Opfern u. Festschmäusen aufwartenden Diener ; κοῦροι Ἀχαιῶν, die junge Mannschaft der Achäer, Il.; auch κοῖροι Ἀθηναίων u. ä., umschreibend, Eubul. Ath. II.47c. – Τίκτε θεόφρονα κοῦρον Pind. Ol. 6.41 ; σὺν κόροις τε καὶ κόραις Aesch. frg. 35 ; ὁ Διὸς Ἀλκμήνας κόρος, Sohn, Soph. Trach. 644, der frg. 230 auch κοῦρος sagt, wie Eur. Suppl. 55, ἔτεκες καὶ σὺ κοῦρον, vgl. El. 463 ; aber δόμοις ἄρσενʼ ἐντίκτω κόρον Andr. 24 ; – in Prosa, Plat. Legg. VI.771e u. öfter in diesen Büchern, sonst selten. – In Lazedämon hießen die Ritter so, Archyt. bei Stob. Flor. 43.134 ; vgl. Ruhnken zu Tim. lex. p. 150. – Ueberh. = Schoß, Sprößling, auch an Bäumen u. Pflanzen, VLL.

κόρος ³, ὁ (κορέω), der Besen, Hesych.; Plat. Crat. 396b sagt κόρον σημαίνει Κρόνος, οὐ παῖδα, ἀλλὰ τὸ καθαρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκήρατον τοῦ νοῦ, was auch auf κορέω hindeutet.

κόρος ⁴, ὁ, ein Maß von sechs attischen Medimnen, Jos.

κόρος

-ου, ὁ

[κορέννυμι.]

Satiety, one’s fill : πάντων κόρος ἐστίν Il. 13.636. Cf. Il. 19.221 : Od. 4.103.

κόρος (-ος, -ου, -ῳ, -ον.)

• 1too much
• • a having too much, tedium, satiety ἀλλʼ αἶνον ἐπέβα κόρος οὐ δίκᾳ συναντόμενος, ἀλλὰ μάργων ὑπʼ ἀνδρῶν O. 2.95 ἀπὸ γὰρ κόρος ἀμβλύνει αἰανὴς ταχείας ἐλπίδας P. 1.82 εἰμὶ δʼ ἄσχολος ἀναθέμεν πᾶσαν μακραγορίαν λύρᾳ τε καὶ φθέγματι μαλθακῷ μὴ κόρος ἐλθὼν κνίσῃ P. 8.32 κόρον δʼ ἔχει καὶ μέλι καὶ τὰ τέρπν ἄνθεʼ Ἀφροδίσια N. 7.52 ἔστι δὲ καὶ κόρος ἀνθρώπων βαρὺς ἀντιάσαι N. 10.20
  • b wanting too much, ambition, insatiable greed κόρῳ δʼ ἕλεν ἄταν ὑπέροπλον O. 1.56 καί τινα σὺν πλαγίῳ ἀνδρῶν κόρῳ στείχοντα τὸν ἐχθρότατον φᾶσέ νιν δώσειν μόρῳ (join ἀνδρῶν with τινα) N. 1.65 εἴ τις ἀνδρῶν εὐτυχήσαις ἢ σὺν εὐδόξοις ἀέθλοις ἢ σθένει πλούτου κατέχει φρασὶν αἰανῆ κόρον I. 3.2 οὐ κό]ρῳ ἀλλʼ ἀρετᾷ (supp. Lobel e Σ, οὐκ ἐπὶ ὕβρει) fr. 169. 15.
  • c pro pers., Greed Ὕβριν, Κόρου ματέρα θρασύμυθον O. 13.10

κόρος : satiety, surfeit, τινός.

κόρος

• • • 1oneʼs fill, satiety, surfeit, Hom., etc.; πάντων μὲν κόρος ἔστι, καὶ ὕπνου one may have oneʼs fill of all things, even of sleep, etc., Il.; κ. ἔχειν τινός to have oneʼs fill of a thing, Eur.
    • 2the consequence of satiety, insolence, Pind.; πρὸς κόρον insolently, Aesch.

κόρος2

• • • 1a boy, lad, stripling, Hom., etc.: κοῦροι young men, warriors, Il.; also servants, like Lat. pueri, Hom.
    • 2with gen. of prop. names, a son, Od.; Θησέως κ. Soph., etc. Prob. from κείρω, one who has cut his hair short on emerging from boyhood.

κόρος3

• the Hebrew cor, a dry measure containing 10 Attic medimni, about 120 gallons, NTest.