λόχμη

λόχμ-η, ἡ, (λέχομαι)

• thicket, copse, esp. as the lair of wild beasts, ἐν λόχμῃ πυκινῇ κατέκειτο μέγας σῦς Od. 19.439; λόχμας ὕπο κυανέας Pi. O. 6.40, cf. P. 4.244; ἐχῖνος ὥς τις ἐν λόχμῃ κεῖσαι πεσών S. Ichn. 121: in pl., λόχμαισι δοκεύσαις lying in wait in the coppice, Pi. O. 10(11).30; μασχάλαι λόχμης δασύτεραι Ar. Ec. 61, cf. Lys. 800: prov., μία λ. δύο ἐριθάκους οὐ τρέφει Sch. Ar. V. 922: also in Prose, Arist. HA 615a17, Ael. NA 13.14, Creophyl. ap. Ath. 8.361d; λόχμη τῶν θηρίων Jul. Mis. 338c.

λόχμη -ης, ἡ [see λόχος] bush, brush, scrub, forest Od. 19.439 Pind. O. 6.40, P. 4.244 Eur. Bac. 730 etc.; μασχάλαι λόχμης δασύτεραι armpits more hairy than a bush Aristoph. Ec. 61; λόχμη βάτων bramble bushes Long. 1.2.1 | prov. οὐ τρέφει μία λόχμη δύο ἐριθάκους a single bush cannot feed two robins Sch. Aristoph. Ve. 927-8b ‖ ambush Hsch.

● Dor. -μα Pind. l.c.

λόχμη, ἡ (λόχος), Wildlager, Dickicht, Gebüsch, das dem Wilde zum Lager dient, ἐν λόχμῃ πυκινῇ κατέκειτο μέγας σῦς, Od. 19.439, 445 ; λόχμας ὑπὸ κυανέας Pind. Ol. 6.40, vgl. P. 4.244, der Wald, wie Ol. 11.31 ; ἔχω μασχάλας λόχμης δασυτέρας Ar. Eccl. 61, vgl. Lys. 800 ; u. in späterer Prosa, Ael. H.A. 13.14, Luc. Philopatr. 10 ; Plut.

λόχμη

-ης, ἡ

[λοχ- as in λόχος.]

The lair of a wild beast : ἐν λόχμῃ κατέκειτο σῦς Od. 19.439.

For Pindar, see also: λόχμα

λόχμη (root λεχ): lair of a wild beast, thicket, jungle, Od. 19.439†.

λόχμη, ἡ, λόχος

• a thicket, coppice, copse, Od., Pind.