μήνη
μήνη, the moon
μήνη, ἡ,
- moon, Il. 19.374, Emp. 42.3, A. Pr. 797, E. Fr. 1009: rare in Prose, Pythag. ap. Iamb. Protr. 21.ιζʼ; as a goddess, h.Hom. 32.1, Pi. O. 3.20.
- II f.l. in Ar. Av. 1115; cf. μείς I.3b.
- III Alch., silver, Ps.-Democr. p.48 B.
μήνη, ης (ἡ)
1 la lune, Il. 19, 374 ; Eschl. Pr. 797 ; d’où la Lune, divinité, Hh. 32, etc. ||
2 c. μηνίσκος 2, Ar. Av. 1115 ||
➳ Dor. μήνα, Pd. O. 3, 21.
Étym. μήν 2.
μήνη, ἡ, der Mond ; σέλας ἠΰτε μήνης, Il. 19.374, 23.455 ; Pind. Ol. 3.21, personifiziert ; ἡ νυκτερὸς μήνη, Aesch. Prom. 799 ; Hermesian. bei Ath. XIII.597 v. 15.
Bei Ar. Av. 1115 = μηνίσκος 2).
Bei Ar. Av. 1115 = μηνίσκος 2).
μήνη
-ης, ἡ
[cf. μήν1.]
The moon : τοῦ σέλας γένετʼ ἠΰτε μήνης Il. 19.374. Cf. Il. 23.455.
For Pindar, see also: μήνα
μήνη : moon, Il. 23.455 and Il. 19.374.
μήνη, ἡ,
μήν
- the moon, Il., Aesch.