μήνιμα

μήνῑμα, ατος, τό,

• cause of wrath, μή τοί τι θεῶν μ. γένωμαι Il. 22.358, Od. 11.73; παλαιῶν Ἄρεος ἐκ μηνιμάτων E. Ph. 934, cf. Trag.Adesp. in PLit.Lond. 79.
• • • 2 guilt, esp. blood-guiltiness, παλαιὰ μ. guilt that cleaves to a family from the sins of their forefathers, Pl. Phdr. 244d, cf. Hierocl. in CA 11p.445M.; μ. τῶν ἀλιτηρίων προστρίβεσθαί τινι Antipho 4.2.8.
  • II wrath, Ach.Tat. 5.27: in pl., ib. 25; μηνίματα τῆς γῆς Philostr. VA 6.11, cf. 41.

μήνιμα, [ῑ], τό, Ursache, Veranlassung des Zornes ; μή τοί τι θεῶν μήνιμα γένωμαι, Il. 22.358, Od. 11.73, daß ich dir nicht Ursache des Götterzorns werde. – Der Zorn, Groll, Κάδμου παλαιῶν Ἄρεος ἐκ μηνιμάτων, Eur. Phoen. 941 ; παλαιῶν ἐκ μηνιμάτων, Plat. Phaedr. 244d ; einzeln bei Sp.

μήνιμα

τό

[μηνίω.]

A cause or occasion of wrath : μή μ. γένωμαι Il. 22.358 : Od. 11.73.

μήνιμα , ατος: cause of wrath.

μήνιμα μήνῑμα, ατος, τό, μηνίω

• • • 1a cause of wrath, μή τοί τι θεῶν μήνιμα γένωμαι lest I be the cause of bringing wrath upon thee, Hom.
    • 2guilt, blood-guiltiness, Plat.