μεῖστος
μεῖστος, most
μεῖστος, η, ον, Sup. of μείων,
- least, Hsch., EM 676.14, Eust. 134.45, Sch. Ar. Pl. 627: neut. as Adv., μεῖστον at least, Berl.Sitzb. 1927.8 (Locr., V B.C.). (From μέy-ιστος.)
μεῖστος, η, ον, le moindre, Bion 5, 10.
Étym. superl. éol. et béot. de μείων.
μεῖστος, p. superl. zu μείων, Bion. 5.10 ; Hesych. erkl. μεῖστον durch ἐλάχιστον.
μεῖστος, η, ον
Sup. of μείων
- most, Bion.