μινυρός

μῐνυρ-ός [ῠ], ά, όν,

• complaining in a low tone, whining, whimpering, μ. ὑπερσοφιστής Phryn.Com. 69; of young birds, twittering, chirping, Theoc. 13.12; μινυρὰ θρέεσθαι, = μινυρίζειν, A. Ag. 1165 (lyr.).
• • II = μικρός, Hsch.

μινυρός, (vgl. κινυρός), wimmernd, winselnd, übh. von jedem leisen, schwachen Tone ; μινυρὰ θρεομένας, Aesch. Ag. 1137 ; ὀρτάλιχοι μινυροί, Theocr. 13.12 ; den Lampros nennt Phryn. bei Ath. II.44d μινυρὸς ὑπερσοφιστής, neben andern Bezeichnungen eines schlechten Dichters.

μινυρός .μῐνῠρός, ά, όν

• complaining in a low tone, whining, whimpering, Theocr.; μινυρὰ θρέεσθαι μινυρίζειν, Aesch.