Logeion | μινύθω

μῐνῠθ-ω, only pres. and Ion. impf. μινύθεσκον,

lessen, curtail, Ζεὺς δʼ ἀρετὴν ἄνδρεσσιν ὀφέλλει τε μινύθει τε Il. 20.242, cf. 15.492, 493, Hes. Op. 6.
- - 2 diminish in number, τοὺς [σύας] μινύθεσκον ἔδοντες Od. 14.17.
- II intr., become smaller or less, decrease, μινύθουσι δὲ οἶκοι ἐν σέλαϊ μεγάλῳ Il. 17.738; μινύθει δέ τε ἔργʼ ἀνθρώπων 16.392, cf. Hes. Op. 409; μινύθουσι δὲ οἶκοι, from want of heirs, ib. 244; μινύθει δέ τοι ἦτορ ἑταίρων Od. 4.374; μ. κραδίη Thgn. 361; ἀρετᾶς οὐ μινύθει (fort. μινύνθη) ἅμα σώματι φέγγος B. 3.90; μ. αἱ σάρκες shrink, waste, Hp. Art. 53, Mochl. 19: used by Trag. only in lyr., A. Th. 920, Eu. 374, S. OC 686; τὰς νύκτας ἔφασκον τῶ θέρεος μινύθειν Theoc. 21.23. (Cf. Skt. minóti, miná̄ti ‘diminish’, ‘violate’, ‘damage’, Lat. minuo, etc.; cf. μείων.)

μινύθω (impf. ἐμίνυθον, f. μινυθήσω. ao. ἐμινύθησα, pf. μεμινύθηκα) [ῐῠ]

1 tr. diminuer, amoindrir, acc. Il. 15, 493, etc. ; Od. 14, 17 ; Hés. O. 6 ||

2 intr. diminuer, s’amoindrir, Eschl. Sept. 920, etc. ; A. Rh. 1, 286, etc. ; en parl. d’eau, diminuer, baisser de niveau, Soph. O.C. 686 ; fig. se consumer, s’épuiser, Il. 17, 738 ; Hés. O. 242 ; Hpc. 850a ||

➳ Impf. itér. μινύθεσκον, Od. 14, 17.

Étym. R. indo-europ. *mi-n(e)-u-, diminuer ; cf. μείων, lat. minuō, minus.

μινύθω, alleen praes. en imperf.; iter. imperf. 3 plur. μινύθεσκον
1. met acc., causat. doen verminderen, verzwakken: Ἀργείων μινύθει μένος hij verzwakt de kracht van de Grieken Il. 15.493; τοὺς μινύθεσκον ἔδοντες door ze (varkens) op te eten, verminderden zij hun aantal Od. 14.17.
2. intrans. verminderen, afnemen: μινύθει ἔργ’ ἀνθρώπων de velden van de mensen gaan teloor Il. 16.392; οὐδ’ ἄυπνοι κρῆναι μινύθουσιν Κηφισοῦ de nooit slapende bronnen van de Cephisus worden niet minder Soph. OC 686; geneesk.: αἱ σάρκες μινύθουσι de vlezige delen atrofiëren Hp. Art. 53.

μινύθω, 1) kleiner machen, vermindern, schwächen ; Il. 15.492, μένος, ἀρετήν, 20.242, μινύθεσκον ἔδοντες, Od. 14.17 ; Hes. O. 6.
2) intr., kleiner werden, hinschwinden, abnehmen ; ἔργα ἀνθρώπων, Il. 16.392, οἶκοι, 17.738, wie Hes. O. 242 ; ῥινός, Od. 12.46 ; ἦτορ, 4.374 ; ἃ (φρὴν) κλαιομένας μου μινύθει, Aesch. Spt. 903, δόξαι τακόμεναι μινύθουσιν ἄτιμοι, Eum. 352 ; οὐδʼ ἄϋπνοι κρῆναι μινύθουσι, Soph. O.C. 692 ; sp.D., wie Ap.Rh. 1.286 ; ὀδυρόμεναι μίνυθον, Qu.Sm. 3.406.

μινύθω

[cf. L. minuo.]

3 pl. pa. iterative μινύθεσκον Od. 14.17.

- 1
  To diminish, make smaller, take from. In reference to abstractions : Ἀργείων μένος Il. 15.493. Cf. Il. 20.242.
  
  To deprive (a person) of power or spirit, take the heart out of (him) : ὅτινας μινύθῃ [Ζεύς] Il. 15.492.
- 2
  To diminish in number, make fewer : ἄρσενας σύας μινύθεσκον ἔδοντες Od. 14.17.
- 3
  To waste or decay away : περὶ ῥινοὶ μινύθουσιν Od. 12.46.
  
  To suffer destruction, be destroyed or ruined Il. 16.392, Il. 17.738.
  
  Of the heart or spirit, to waste or pine away : μινύθει ἦτορ ἑταίρων Od. 4.374. Cf. Od. 4.467.

μινύθω , ipf. iter. μινύθεσκον: trans., lessen, diminish, Il. 15.492, Od. 14.17; intr., decrease, fall or waste away, Od. 4.467, Od. 12.46.

μινύθω .μῐνύθω (ῠ), only used in pres. and Ionic imperf. μινύθεσκον

- Ito make smaller or less, lessen, curtail, Il., Hes.
- - 2to diminish in number, Od.
- IIintr. to become smaller or less, decrease, decay, come to naught, perish, Hom., Hes.

Menu

Word wheel

μινύθω

Saved

Recent