μίνυνθα

μίνυνθ-ᾰ [ῐ], Adv.

• a short time, in Hom. mostly in phrase, μ. περ οὔ τι μάλα δήν Il. 1.416, Od. 22.473; μ. δέ οἱ γένεθʼ ὁρμή but short-lived was his effort, Il. 4.466; οὐ πολλὸν ἐπὶ χρόνον, ἀλλὰ μ. Od. 15.494; μ. δὲ γίγνεται ἥβης καρπός Mimn. 2.7; μ. δέ μοι ψυχὰ γλυκεῖα B. 5.151; τὴν δʼ οὔτι μ. περ εὔνασεν ὕπνος A.R. 4.1060.

μίνυνθα, (μινύς), ein wenig, oft bei Hom.; μίνυνθα δὲ χάζετο δουρός, Il. 11.539 ; bes. von der Zeit, ἤσπαιρον δὲ πόδεσσι μίνυνθά περ, οὔτι μάλα δήν, Od. 22.473, öfter ; καδδραθέτην οὐ πολλὸν ἐπὶ χρόνον, ἀλλὰ μίνυνθα, 15.493. Man nimmt ein altes subst. μίνυνς an, zu dem es der acc. sein soll.

μίνυνθα

[cf. μινύθω.]

For a short time, for a little while : ἐπεί τοι αἶσα μ. περ Il. 1.416. Cf. Il. 4.466, Il. 11.317, 539, Il. 12.356, Il. 13.573, Il. 14.358, Il. 17.277, Il. 20.27, Il. 23.97 : Od. 8.315, Od. 11.501, Od. 15.494, Od. 22.473.

μίνυνθα : for a little, a little while.

μίνυνθα from μῐνύθω (ῠ)

• a little, very little, Hom.; of Time, a short time, Hom.; μίνυνθα δέ οἱ γένεθʼ ὁρμή but shortlived was his effort, Hom.