νώνυμνος

νώνυμνος, poet. = νώνυμος (ν ist eingeschoben, um die von Natur kurze Penultima durch Position lang zu machen, vgl. δίδυμνος, ἀπάλαμνος); νωνύμνους ἀπολέσθαι, Il. 12.70, vgl. 14.70 ; Od. 1.222 ; Hes. O. 156 ; πρόσθε νώνυμνος, Pind. Ol. 11.53 ; sp.D., wie Ap.Rh. 3.982.

νώνυμνος

-ον

[ = νώνυμος.]

• • 1

    = νώνυμος. (1) Il. 12.70= Il. 13.227= Il. 14.70.

  • 2

    Undistinguished, obscure, inglorious : γενεήν Od. 1.222.

νώνυμνος

• 1nameless καὶ πάγον Κρόνου προσεφθέγξατο. πρόσθε γὰρ νώνυμνος βρέχετο πολλᾷ νιφάδι (byz.: νώνυμος, νώνυμον codd.: νώνυμνον Turyn) O. 10.51

νώνυμνος, ον, Epic for νώνυμος, used when the penult. is to be long, Hom., Hes.