ξηραντικός
ξηραντικός, causing to dry up
ξηρ-αντικός, ή, όν,
- causing to dry up, c. gen., πνεύμονος Hp. Acut. 16, 22: abs., ξ. [χυλός] Thphr. CP 6.1.3; ξ. δίαιτα Diocl. Fr. 141, cf. Arist. Pr. 925a34 (Comp.); ξ. δύναμις Dsc. 1.13. Adv. -κῶς by drying. Herod.Med. ap. Orib. 5.28.23.
ξηραντικός, ή, όν, qui dessèche, qui rend sec, Ath. 52e ; Plut. M. 624e ||
Cp. -ώτερος, Ath. l. c.
Étym. ξηραίνω.
ξηραντικός, trocknend, Plut. Qu. Nat. 1.