οἷ
οἷ2, οἷ, whither
οἷ, enclit. οἱ, dat. sg. of Pron. of 3 pers. masc. and fem.; v. οὗ.
οἷ, relat. Adv.
- whither, οἷ μολὼν δώσεις δίκην S. Ant. 228; οἴκησις οἷ πορεύομαι ib. 892, cf. El. 8; οὐκ ἤκουσας οἷ προβαίνει τὸ πρᾶγμα Ar. Ach. 836; οἷ χρὴ βλέπειν Pl. Lg. 714b; οἷ (i. e. εἰς ἃ) μὲν ἔδει δαπανώμενον . ., οἷ δʼ οὐδὲν ἔδει ἀναλώσαντα Id. Virt. 378b; so οἷ δή Id. Prm. 127c; οἷπερ S. El. 404, Ar. Fr. 403: freq. c. gen., οἷ μʼ ἀτιμίας ἄγεις to what a depth of dishonour, S. El. 1035; οἷ προελήλυθʼ ἀσελγείας D. 4.9.
- 2 with Verbs of ending, οἷ φθίνει τύχα where, i.e. how, in what, it ends, E. Hipp. 371; so οἷ τελευτᾷ κακίας in what state of vice he ends, Pl. Smp. 181e. (Orig. loc. of ὅς.)
1 οἷ, v. οὗ.
2 οἷ, adv. relat.
1 où, avec mouv. Soph. El. 8, Ant. 228, etc. ; Plat. Parm. 127c ||
2 jusqu’à quel point, Plat. Rsp. 403c, etc. ; οἷ ἀτιμίας, Soph. El. 1035, jusqu’à quel degré de déshonneur ; οἷπερ, m. sign. avec mouv. Soph. El. 404 ; Plat. Prot. 362a, Hipp. ma. 283b.
Étym. locat. de ὅς ; cf. ποῖ.
2. οἷ [ὅς] rel. adv. waarheen, tot welk punt.
οἷ ¹, dat. sing. des pron. pers. der dritten Person, ihm, ihr ; Hom. u. folgde Dichter ; περιβάλοντό οἱ πτεροφόρον δέμας θεοί, Aesch. Ag. 1118 ; bei Her. auch pleonastisch zugesetzt, wo schon der dat. des nomen vorausgeht, τῇ Ἀθηναίῃ προπύλαια θωυμάσιά οἱ ἐξεποίησε, 1.175, vgl. 6.68 ; – gew. reflexiv, Hom. u. Her., vgl. über den Gebrauch der Attiker οὗ. – Das ep. ἑοῖ ist nie enklitisch u. immer reflexiv, ἑοῖ αὐτῷ, sich selbst, Il. 13.495, Od. 4.38 ; ἦ γὰρ ἔμελλεν οἷ αὐτῷ θάνατον – λιτέσθαι, Il. 16.47. – Ap.Rh. bezieht es auf die erste u. zweite Person, εἰ μὴ τηλόθι ἕξω χεῖρας ἐμάς, μετέπειτά γʼ ἀτεμβοίμην ἑοῖ αὐτῇ, = ἐμαυτῇ, 3.98, u. ῥηϊδίως δʼ ἂν ἑοῖ καὶ ἀπείρονα λαὸν ἀγείροις, 1.893, = σεαυτῷ. – Es hat wie οὗ und ἕ das Digamma.
οἷ ², wohin, relat., dem Fragewort ποῖ entsprechend ; οἴκησις, οἷ πορεύομαι, Soph. Ant. 883 ; τί χωρεῖς, οἷ μολὼν δώσεις δίκην, ib. 228, öfter ; Eur. u. in Prosa, οἷ δὴ καὶ ἀφικέσθαι τόν τε Σωκράτη, Plat. Parm. 127c ; οἷ χρὴ βλέπειν, worauf sehen, Legg. IV.714d ; auch οἷπερ, Soph. El. 396 ; ἐμοὶ οἷπερ ἔφην ἰέναι πάλαι ὥρα, es ist Zeit, daß ich dahin gehe, wohin ich ja sagte, Plat. Prot. 362a ; Ar. Plut. 550, Ran. 200 ; Xen. u. A. – Oft mit dem gen. verbunden, bes. übertr., ἐπίστω γʼ οἷ μʼ ἀτιμίας ἄγεις, Soph. El. 1024, wie weit, oder bis zu welchem Punkt in der Schmach ; Plat. οἷ τελευτᾷ κακίας καὶ ἀρετῆς ψυχῆς τε πέρι καὶ σώματος, Symp. 181e, bis zu welchem Grade der Tugend ; Sp., οἷ κινδύνου, Luc. Alex. 55.
οἷ
οἱ
See ἑέ.
οἷ : see οὗ.
οἷ
- relat. adv. from ὅς
- 1whither, Lat. quo, Trag.; οὐκ ἤκουσας οἷ προβαίνει τὸ πρᾶγμα Ar.:—c. gen., οἷ μʼ ἀτιμίας ἄγεις to what a height of dishonour you lead me, Soph.
- 2with Verbs of rest, οἷ φθίνει τύχα where, i. e. how, in what, it ends, Eur.; so, οἷ κακίας τελευτᾷ in what state of vice he ends, Plat.