οὖς

οὖς (nom. sg. freq. in IG II (2).161 B 126, al. (Delos, iii B. C.), v. sub fin.), τό, gen. ὠτός, dat. ὠτί: pl. nom. ὦτα, gen. ὤτων, dat. ὠσί (ὤτοις condemned by Phryn. 186):—Hom. has only acc. sg. and dat. pl. (v. infr.); the other cases he forms as if from οὖας (which is found in Simon. 37.14), gen. οὔατος, pl. nom. and acc. οὔατα (also in Epich. 21, Hp. Cord. 8, al., SIG 1025.62 (Cos, iv/iii B. C.)), dat. οὔασι Il. 12.442 (ὠσίν Od. 12.200): Hellenistic nom. sg. ὦς PPetr. 3p.33 (iii B. C.), PGrenf. 1.12.29, 2.15 ii I (ii B. C.), IG 7.3498.19 (Oropus, ii B. C.), Roussel Cultes Égyptiens 217 (Delos, ii B. C.), PStrassb. 87.14 (ii B. C.): also Dor. ὦς Theoc. 11.32; pl. ὤϝαθʼ cj. for ὦτά θʼ in Alcm. 41:—

• ear, Ἄντιφον αὖ παρὰ οὖς ἔλασε ξίφει Il. 11.109; [κηρὸν] ἐπʼ ὠσὶν ἄλειψʼ Od. l.c.; αἲ γὰρ δή μοι ἀπʼ οὔατος ὧδε γένοιτο oh may I never hear of such a thing! Il. 18.272; αἲ γὰρ ἀπʼ οὔατος εἴη 22.454; ἀμφὶ κτύπος οὔατα βάλλει 10.535; ὀρθὰ ἱστάναι τὰ ὦτα, of horses, Hdt. 4.129, cf. S. El. 27, etc.; ἐν τοῖσι ὠσὶ . . οἰκέει ὁ θυμός Hdt. 7.39, cf. 1.8; βοᾷ ἐν ὠσὶ κέλαδος rings in the ear, A. Pers. 605; φθόγγος βάλλει διʼ ὤτων S. Ant. 1188, cf. A. Ch. 56 (lyr.); διʼ ὠτὸς παῦρα ἐννέπειν πρός τινα S. El. 1437 (lyr.); ὀξὺν διʼ ὤτων κέλαδον ἐνσείσας ib. 737, cf. OT 1387; διʼ ὤτων ἦν λόγος E. Med. 1139, cf. Rh. 294, 566; so ἁμῖν τοῦτο διʼ ὠτὸς ἔγεντο Theoc. 14.27; λόγους ψιθύρους εἰς ὦτα φέρει S. Aj. 149 (anap.); εἰς οὖς ἑκάστῳ . . ηὔδα λόγους E. Andr. 1091, cf. Hipp. 932; προσκύψας μοι μικρὸν πρὸς τὸ οὖς Pl. Euthd. 275e; ἐπʼ (ἐς cj. Dawes) οὔατα λάθριος εἶπεν Call. Ap. 105; reversely, παρέχειν τὰ ὦτα to lend the ears, i. e. to attend, Pl. Cra. 396d, etc.; so ἐπισχέσθαι τὰ ὦτα Id. Smp. 216a; παραβάλλειν Id. R. 531a, cf. Call. Fr.anon. 375; τὰ ὦτα ἐξεπετάννυτο Ar. Eq. 1347; ὦτα χορηγεῖν Plu. Apophth. Lac. 2.232f; ἀποκλείειν τὰ ὦτα ib. Coniug. 143f; οἱ ὦτα ἔχοντες those who have ears to hear, Col. ib. 1113c: metaph., of spies in Persia, X. Cyr. 8.2.10 sq., Luc. Ind. 23, cf. Arist. Pol. 1287b30; τὸ τῶν λεγομένων ὤτων καὶ προσαγωγέων γένος Plu. Curios. 2.522f; τὰ ὦτα ἐπὶ τῶν ὤμων ἔχοντες, of persons who slink away ashamed (hanging their ears like dogs), Pl. R. 613c: prov., v. λύκος; τεθλασμένος οὔατα πυγμαῖς, of a boxer, Theoc. 22.45 (cf. ὠτοκάταξις) ; ἐπʼ ἀμφότερα τὰ ὦτα καθεύδειν sleep soundly, Aeschin. Socr. 54 D.
• • II from resemblance to an ear,
  • • 1 handle, esp. of pitchers, cups, etc., οὔατα δʼ αὐτοῦ τέσσαρʼ ἔσαν Il. 11.633, cf. 18.378, Bion ap. Plu. Vit.pud. 2.536a, IG ΙΙ(2).161 B 126 (Delos, iii B. C.), Hero Spir. 2.23, Dsc. 5.87; [ποτήριον] ὦτα συντεθλασμένον Alex. 270.3.
    • 2 in Archit., = παρωτίς 4, IG 1(2).372.201, cf. 319.6.
    • 3 οὖς Ἀφροδίτης, a kind of shell-fish, Antig.Car. ap. Ath. 3.88a; οὖς θαλάττιον, = ἀγρία λεπάς, Arist. HA 529b16.
    • 4 τὰ ὦτα (οὔατα Hp.) τῆς καρδίας the auricles of the heart, Hp. Cord. 8, Gal. UP 6.15, cf. 2.615K.
    • 5 name of part of a bandage, Heraclas ap. Orib. 48.15 tit. [Written ο[῏]ς in IG 1(2). Il.cc.] (Cogn. with Lat. auris, Lith. ausìs, OE. éar, etc.; details obscure; nom. sg. οὖς perh. from *ο(ϝ)ος (contained in ἀμφώης).)

οὖς, τό, aus οὖας zsgzn u. dah. im gen. ὠτός, ὦτα, ὤτων, dat. plur. statt ὠσίν bei Sp. auch ὤτοις, vgl. Lobeck Phryn. 211, – das Ohr, auris, bei den Lazedämoniern u. Kretern αὖς, αὐτός, lautend ; Hom. hat von dieser Form nur den acc. sing. οὖς, Il. 11.109, 20.473, u. den dat. plur. ὠσίν, Od. 12.200 ; ἐν ὠσὶ νωμῶν καὶ φρεσίν, Aesch. Spt. 25, wie διʼ ὤτων φρενός τε δαμίας περαῖνον Ch. 54 ; βοᾷ δʼ ἐν ὠσὶ κέλαδος, Pers. 597 ; τοῦτο διαμπερὲς οὖς ἵκετʼ ἅπερ τε βέλος, Ch. 374 ; ὀρθὸν οὖς ἵστησιν, Soph. El. 27, vom Pferde, die Ohren spitzen (vgl. Luc. Tim. 23 u. a.Sp., ἑστῶσιν ὠσίν τι ἀκοῦσαι, Aristid.); τυφλὸς τά τʼ ὦτα τόν τε νοῦν τά τʼ ὄμματʼ εἶ, O.R. 371 ; καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦ βάλλει διʼ ὤτων, Ant. 1173, öfter, wie Eur. u. sp.D., χʼ ἁμῖν τοῦτο διʼ ὠτὸς ἔγεντο Theocr. 14.27 ; Her. gew. im plur., 1.8, 4.29, 7.39 ; προσκύψας μοι σμικρὸν πρὸς τὸ οὖς, Plat. Euthyd. 275a ; παρεῖχον τὸ ὦτα, Crat. 396d, u. öfter in ähnl. Vrbdgn, sein Ohr leihen ; ἐπισχόμενος τὸ ὦτα, Symp. 216a u. öfter, u. Folgende ; λόγους ψιθοροὺς πλάσσων εἰς ὦτα φέρει πᾶσιν Ὀδυσσεύς, Soph. Aj. 149, wie auch wir sagen »ins Ohr flüstern«, heimlich ; so Sp., wie Plut.
Uebertr. wie ὀφθαλμός, ὦτα καὶ ὀφθαλμοὶ πολλοὶ βασιλέως, Luc. adv.Ind. 23, von den Dienern des Königs ; vgl. Schol. Ar. Ach. 92 ; Plut. curiosit. 16 τὸ τῶν λεγομένων ὤτων καὶ προσαγωγέων γένος. – An Gefäßen, wie Bechern und Krügen, der Henkel, Handgriff, Ath. XI.474d, Plut. u. a.Sp.; – οὖς Ἀφροδίτης hieß eine Muschelart, Ath. III.88d.

οὖς

See οὖας.

οὖς , gen. οὔατος, pl. dat. ὠσίν: ear; ἀπʼ οὔατος, ‘far from the ear,’ i. e. unheard, Il. 18.272, Il. 22.445; of the handles of a tankard, Il. 11.633.

οὖς

• • Iauris, the ear, Hom.; ὀρθὰ ἱστάναι τὰ ὦτα, of horses, Hdt.; βοᾷ ἐν ὠσὶ κέλαδος rings in the ear, Aesch.; φθόγγος βάλλει διʼ ὤτων Soph.; διʼ ὤτων ἦν λόγος, i. e. heard generally, Eur.; εἰς οὖς into the ear, secretly, Eur.; so, εἰς ὦτα φέρειν Soph.:—metaph. of spies, Xen.; —τὰ ὦτα ἐπὶ τῶν ὤμων ἔχοντες, of persons who slink away ashamed (hanging their ears like dogs), Plat.:—athletes are described as having their ears bruised and swollen, τεθλαγμένος οὔατα πυγμαῖς Theocr.
  • IIthe ear or handle, of pitchers, cups, etc., οὔατα δʼ αὐτοῦ τέσσαρʼ ἔσαν Il.