οὖρος

οὖρος (A), ὁ,

• fair wind, ἡμῖν δʼ αὖ κατόπισθε νεὸς . . ἴκμενον οὖ. ἵει πλησίστιον Od. 11.7, cf. 15.292, Il. 1.479, etc.; νηῦς . ., ᾗ λιγὺς οὖ. ἐπιπνείῃσιν ὄπισθεν Od. 4.357; πέμψω δέ τοι οὖ. ὄπισθεν 5.167; οὖ. ἀπήμονά τε λιαρόν τε ib. 268; πομπαῖος Pi. P. 1.34; πρύμνηθεν οὖ. E. Tr. 20; πλευστικός Theoc. 13.52; Διὸς οὖρος Od. 5.176, etc. (rarely of a rough breeze or storm, Il. 14.19, A.R. 2.900); ἂψ δὲ θεοὶ οὖ. στρέψαν the gods changed the wind again to a fair one, Od. 4.520: pl., ib. 360; later, ἀποπέμπειν κατʼ οὖρον send down (i. e. with) the wind, speed on its way, Orac. ap. Hdt. 4.163: so metaph., ἴτω κατʼ οὖρον . . πᾶν τὸ Λαΐου γένος let it be swept before the wind to ruin, A. Th. 690; κατʼ οὖρον . . αἴρονται φυγήν Id. Pers. 481; ταῦτα μὲν ῥείτω κατʼ οὖρον let them drift with wind and stream, S. Tr. 468; εὔθυνε δαίμονος οὖρον Pi. O. 13.28; οὖ. ὀφθαλμῶν ἐμῶν αὐτῇ γένοιτʼ ἄπωθεν ἑρπούσῃ let a fair wind be with her as she goes from my sight, i.e. let her go as quick as may be, S. Tr. 815; οὖρός [ἐστι] ʼtis a fair time, Id. Ph. 855 (lyr.); γένοιτό (ἐγένετό codd.) τις οὖρος ἐκ κακῶν E. Ion 1509 (lyr.); οὖ. ἐπέων, ὕμνων, Pi. O. 9.47 (cj. for οἶμον), N. 6.29, P. 4.3 [ῠ].—Rare in Prose, as X. HG 2.3.31, Luc. Tox. 7.

οὖρος (B), ὁ,

• watcher, guardian, οὖρον ἰὼν κατέλειπον ἐπὶ κτεάτεσσι Od. 15.89; Νέστωρ . ., οὖ. Ἀχαιῶν Il. 8.80, 11.840, 15.370, Od. 3.411; οὖ. Αἰακιδᾶν, of Achilles, Pi. I. 8(7).60; νήσου A.R. 4.1643; βουκολίων Opp. C. 1.375; cf. ἐπίουρος, οὐρεύς. (I.-E. sorwos ‘guardian’, found also as second element in πυλωρός (πυλαουρός), θυρωρός, φρουρός (fr. προ-ὁρ(ϝ)ος), οἰχῶρος (οἰκουρός), etc., Avest. pasu(š)-haurva- ‘cattle-guarding’, epith. of a dog: cogn. with ἐρύω (B), q.v.: also with ὄρομαι (ἐπί), cf. Avest. haurvaiti and haraiti ‘watches’.)

οὖρος (C), ὁ, Ion., etc. for ὅρος (q. v.).

οὖρος (D), ὁ, βοῦς οὖρος,

• Lat. urus, Bos primigenius, AP 6.332 (Hadr.).

2. οὖρος -ου, ὁ [~ ὁράω] opzichter, behoeder.

3. οὖρος -ου, ὁ Ion. en ep. voor ὅρος.

4. οὖρος -εος, τό Ion. en poët. voor ὄρος.

οὖρος ¹, ὁ (ΟΡ, ὄρνυμι, nicht mit Coray Heliod. 2, p. 345 von αὔρα abzuleiten), der in Bewegung setzende, günstige Wind, Fahrwind ; τοῖσιν δʼ ἴκμενον οὖρον ἵει Ἀπόλλων, Il. 1.479, wie Od. 2.420 ; οὖρον δὲ προέηκεν ἀπήμονά τε λιαρόν τε, 5.268, öfter ; ἡμῖν δʼ αὖ μετόπισθε νεὸς ἴκμενον οὖρον ἵει πλησίστιον, ἐσθλὸν ἑταῖρον, Od. 11.7, 12.149 ; ἔσβη οὖρος, der gute Wind ging aus, 3.183 ; auch im plur., 4.360 ; vom heftigen Winde, Sturm, λάβρον, ἐπαιγίζοντα διʼ αἰθέρος, 15.293, vgl. Il. 14.19 ; vgl. Ap.Rh. 2.900, ζεφύρου μέγας οὖρος ἄητο ; – ἂψ δὲ θεοὶ οὖρον στρέψαν, Od. 4.520, die Götter wandten den Wind rückwärts, zum günstigen Fahrwinde. – So auch Pind. und Tragg.; πομπαῖον ἐλθεῖν οὖρον, Pind. P. 1.34, der es oft übertr. braucht, ἔγειρʼ ἐπέων οὖρον λιγύν Ol. 9.51, αὔξῃς οὖρον ὕμνων P. 4.3, εὔθυνʼ ἐπέων οὖρον εὐκλεῖα N. 6.29 ; μένουσι πρύμνηθεν οὖρον, Eur. Troad. 20 ; κατʼ οὖρον, Andr. 555 ; ἴτω κατʼ οὖρον, mit günstigem Winde gehe es, Aesch. Spt. 672, wie Pers. 473 von den fliehenden Schiffen gesagt ist κατʼ οὖρον οὐκ εὔκοσμον αἴρονται φυγήν ; übertr. Spt. 836 γόων κατʼ οὖρον ἐρέσσετʼ ἀμφὶ κρατὶ πόμπιμον χεροῖν πίτυλον, von dem Schlagendes Hauptes u. der Brust, zum Zeichen der Wehklage ; – übh. Glück, glückliche Gelegenheit, Soph. Phil. 844, Schol. ὁ ἐπιτήδειος καιρός, wie Tr. 468, ταῦτα μὲν ῥείτω κατʼ οὖρον, vgl. 812. – Seltener in Prosa ; ἀπόπεμπε κατʼ οὖρον, Her. 4.163, im Orakel ; Xen. Hell. 2.3.31 u. bei Sp., wie Luc. Tox. 7.

οὖρος ², ὁ, ist bei Hom. gew. Beiw. des Nestor, οὖρος Ἀχαιῶν, z.B. Il. 8.80, was die Alten durch φύλαξ erkl. u. von ὁράω ableiten, der Wächter, Aufseher (od. mit Damm von ὤρα); neuerdings hat man es, wie οὖρος¹, von ὄρνυμι ableiten u. »Antreiber« übersetzen wollen, was für Nestor paßt, der die Achäer zur Schlacht ermuntert, aber in Od. 5.88, οὐ γὰρ ὄπισθεν οὖρον ἰὼν κατέλειπον ἐπὶ κτεάτεσσιν ἐμοῖσιν, nur einen gezwungenen Sinn gibt (vgl. ἐπίουρος). Auch Pind. I. 7.55 nennt den Achilleus οὖρος Αἰακιδᾶν.

οὖρος ³, ὁ, ion. = ὅρος, Grenze ; Il. 12.421 ; Her. öfter.

οὖρος ⁴, ὁ, βοῦς, der Ur, Auerochs (mit dem deutschen Worte verwandt, wie urus, und nicht von ὄρος abzuleiten, der Bergstier), Hadrian. ep. 1 (VI.332).

οὖρος ⁵, ion. u. ep. = ὄρος, der Berg, das Gebirge.

οὖρος 1

-ου, ὁ.

A fair wind, a favouring breeze : τοῖσιν ἴκμενον οὖρον ἵει Ἀπόλλων Il. 1.479. Cf. Il. 7.5 : ὅτʼ ἄψ θεοὶ οὖρον στρέψαν (i.e. caused the wind to veer to a favourable direction) Od. 4.520. Cf. Od. 2.420, Od. 3.176, Od. 4.357, Od. 5.167, Od. 11.7, etc.

A wind, without implication of a particular direction : πρίν τινα κεκριμένον καταβήμεναι οὖρον Il. 14.19.

οὖρος 2

-ου, ὁ[cf. ὄρομαι.]

A guardian, protector, warder, watcher : οὖρος Ἀχαιῶν Il. 8.80, Il. 11.840, Il. 15.370 = 659 : Od. 3.411. Cf. Od. 15.89.

οὖρος 3

τό. See ὄρος.

οὖρος (τό) v. ὄρος.

οὖρος (ὁ)

• 1guardian Ἀχιλεύς, οὖρος Αἰακιδᾶν I. 8.55

οὖρος (ὁ: -ος, -ου, -ον.)

• 1breeze ναυσιφορήτοις δʼ ἀνδράσι πρώτα χάρις πομπαῖον ἐλθεῖν οὖρον P. 1.34 μεταβολαὶ λήξαντος οὔρου ἱστίων P. 4.292 esp. met., Ξενοφῶντος εὔθυνε δαίμονος οὖρον O. 13.28 ὄφρα Λατοίδαισιν ὀφειλόμενον Πυθῶνί τʼ αὔξῃς οὖρον ὕμνων P. 4.3 εὔθυνʼ ἐπὶ τοῦτον, ἄγε, Μοῖσα, οὖρον ἐπέων εὐκλέα N. 6.28 οὐδέ ποτε ξενίαν οὖρος ἐμπνεύσαις ὑπέστειλʼ ἱστίον ἀμφὶ τράπεζαν I. 2.40 ἄλλοτε δʼ ἀλλοῖος οὖρος πάντας ἀνθρώπους ἐπαίσσων ἐλαύνει I. 4.5

οὖρος (1): fair wind (secundus ventus), ἴκμενος, κάλλιμος, ἀπήμων, λιγύς, Διὸς οὖρος.

οὖρος (2) (Att. ὅρος): land - mark, boundary. (Il.)

οὖρος (3) (root ϝορ, ὁράω): guard, watch, warder; often of Nestor, οὖρος Ἀχαιῶν.

οὖρος (4): see ὄρος.

οὖρος

• • • 1a fair wind, Hom., etc.; ἡμῖν δʼ αὖ κατόπισθε νεὼς οὖρον ἵει Od.; πέμψω δέ τοι οὖρον ὄπισθεν Od.; ἂψ δὲ θεοὶ οὖρον στρέψαν the gods changed the wind again to a fair one, Od.; πέμπειν κατʼ οὖρον to send down (i. e. with) the wind, speed on its way, Orac. ap. Hdt.; so, metaph., ἴτω κατʼ οὖρον let it be swept before the wind to ruin, Aesch.; ταῦτα μὲν ῥείτω κατʼ οὖρον let these things drift with the wind, Soph.
    • 2οὖρός ἐστι, like καιρός, ʼtis a fair time, Soph.; ἐγένετο τις οὖρος ἐκ κακῶν Eur.

οὖρος

• a watcher, warder, guardian, Hom., Pind. From the same Root as ὁράω and ὤρα cura. οὖρος Ionic for ὅρος
• a boundary.
  οὖρος
• Lat. urus, a buffalo, Anth.