πάνδικος

πάνδῐκος, ον,

• all-righteous, φρήν S. Tr. 294; π. σέβας prob. in A. Supp. 776 (lyr.). Adv. -κως most justly, Id. Th. 172 (lyr.), 670, Ch. 241, S. OC 1306, E. Rh. 720 (lyr.); as in duty bound, S. Tr. 611, 1247.

πάνδικος, ganz gerecht ; λιταί, Aesch. Spt. 155 ; φρήν, Soph. Trach. 294. – Häufiger im adv., mit allem Rechte, durchaus gerecht, ἡ δὲ πανδίκως ἐχθαίρεται, Aesch. Ch. 239 ; Eum. 771 u. öfter ; Soph. Trach. 610 ; Eur. Rhes. 720.

πάνδικος πάν-δῐκος, ον, δίκη

• all righteous, Soph. adv. -κως, most justly, Aesch.; but simply = πάντως, Soph.