πανδοκεῖον
πανδοκεῖον, a house for the reception of strangers, an inn, hotel
πανδοκεῖον ( παν-δοκίον (sic) Hsch.), τό,
- inn, Ar. Ra. 550, D. 19.158, Aeschin. 2.97, IG 2(2).1638.30, Philippid. 25.2, Com.Adesp. 159, Plb. 2.15.5:—later πανδοχεῖον, Thphr. Lap. 53 codd., Aen.Tact. 10.10 codd., Str. 5.3.9, 12.8.17, etc., condemned by Phryn. 276.
πανδοκεῖον, ου (τὸ) auberge, hôtellerie, Ar. Ran. 550 ; Dém. 390, 26 ; Eschn. 41, 4 ||
➳ Dans une inscr. att. CIA. 2, 817, a, 30 (358 av. J.-C.) ; v. Meisterh. p. 80, § 38, 5.
Étym. πάνδοκος.
πανδοκεῖον, τό, nach Phryn. besser attisch als πανδοχεῖον, auch πανδόκιον geschrieben, Haus eines Gastwirts, Wirtshaus ; Ar. Ran. 550, Aesch. 2.97 u. A., vgl. Lobeck zu Phryn. 307.
πανδοκεῖον, ου, τό,
- a house for the reception of strangers, an inn, hotel, Ar., Dem., etc. from πανδοκεύς