πέπαμαι, perf. met praes.-bet., poët. (alg. Dor.), zelden in proza; aor. ἐπασάμην, meestal in ptc. πασάμενος; plqperf. ἐπεπάμην; fut. πάσομαι 1. perf. bezitten: εἰ ... τις ἐσλὰ πέπαται als iemand successen behaald heeft Pind. P. 8.73; τῷ πεπαμένῳ νόσον voor wie een ziekte heeft Aeschl. Ag. 835; πέπανται σφενδόνας ze bezitten slingerwerktuigen Xen. An. 3.3.18; αἴθε μοι ἦς ὅσσα Κροῖσόν ποκα φαντὶ πεπᾶσθαι ach, had ik maar wat, naar men zegt, Croesus ooit bezat Theocr. Id. 10.32. 2. fut. en aor. verwerven, verkrijgen: πασάμενος ἐπίτασσε commandeer als je (slaven) verkregen hebt (d.w.z. als je de baas bent)Theocr. Id. 15.90.