πεπαντικός
πεπαντικός, able to ripen
πεπ-αντικός, ή, όν,
- able to ripen or soften, c. gen., πτυάλου Hp. Acut. 66; π. δύναμις Dsc. 5.125; π. μέλος (of music) soothing strain, prob. cj. in Iamb. VP 25.113.
πεπαντικός, ή, όν, qui fait mûrir, Hpc. Acut. 395.
Étym. πεπαίνω.
πεπαντικός, reif machend, erweichend, Hippocr.