πανάθεσμος
παν-άθεσμος, ον, = foreg., Opp. C. 2.438, 3.224.
παν·άθεσμος, ος, ον [ᾰᾰ] tout à fait injuste, criminel, Opp. C. 2, 438, etc.
Étym. π. ἄθεσμος.
πανάθεσμος, ganz gesetzlos, ganz ungerecht ; Opp. Cyn. 2.438, 3.224 ; Maneth. 6.158.