παναίτιος
παναίτιος, the cause of all
πᾰν-αίτιος, ον, (αἰτία)
- cause of all, Ζεύς A. Ag. 1486; ἓν π. Dam. Pr. 37.
- 2 to whom all the guilt belongs, opp. μεταίτιος, A. Eu. 200.
παν·αίτιος, ος, ον [ᾰν]
1 qui est la cause et le principe de tout, Eschl. Ag. 1486 ||
2 coupable de tout, seul coupable, Eschl. Eum. 200.
Étym. π. αἰτία.
1. allesveroorzakend.
2. geheel verantwoordelijk.
παναίτιος, Ursache von Allem seiend, die ganze Schuld tragend, Aesch. Ag. 1465, Eum. 191 u. Sp.
παναίτιος
πᾰν-αίτιος, ον,
αἰτία
- 1the cause of all, Aesch.
- 2to whom all the guilt belongs, Aesch.