πανάφυκτος
πανάφυκτος, all-inevitable
πᾰν-άφυκτος, ον,
- all-inevitable, βρόχος AP 9.396 (Paul.Sil.); ζεῦγμα IG 3.1339.
παν·άφυκτος, ος, ον [ᾰᾰ] d’où l’on ne peut s’échapper, Anth. 9, 396.
Étym. π. ἄφυκτος.
πανάφυκτος, ganz u. gar nicht zu entfliehen, βρόχος, unentrinnbar, Paul.Sil. 72 (IX.396).
πανάφυκτος
πᾰν-άφυκτος, ον,
- all-inevitable, Anth.