πανεπάρκιος
πανεπάρκιος, all-sufficient
πᾰν-επάρκιος, ον,
- all-sufficient, Epigr. ap. Suid. s.v. Παλαμήδης.
παν·επάρκιος, ος, ον [ᾰν] tout à fait suffisant, Epigr. (Suid. vo Παλαμήδης).
Étym. π. ἐπαρκέω.
πανεπάρκιος, ganz zureichend, poet. bei Suid. v. Παλαμήδης.