πανετήτυμος
πανετήτυμος, all-true
πᾰν-ετήτῠμος, ον,
- all-true, Orph. A. 540.
παν·ετήτυμος, ος, ον [ᾰῠ] tout à fait vrai, tout à fait certain, Orph. Arg. 538 ; Nonn. Jo. 8, 98.
Étym. π. ἐτήτυμος.
πανετήτυμος, ganz wahr ; Orph. Arg. 538 ; Sonn.