πανεπόπτης
πανεπόπτης, all-observing
πᾰν-επόπτης, ου, ὁ,
- all-observing, LXX 2 Ma. 9.5 (v.l. παντεπ-), Dioscorus in PLit.Lond. 98 ii 11, PLond. 5.1676.65 (vi A. D.).
παν·επόπτης, ου [ᾰ] adj. m. qui voit ou observe tout, Spt. 2 Macc. 9, 5 ; Sib. Proœm. 4.
Étym. π. ἐπόπτης.
πανεπόπτης, ὁ, = πανεπόψιος, Or.Sib. proœm. 4.