παραιτητής
παραιτητής, an intercessor
παραιτ-ητής, οῦ, ὁ,
- intercessor, Ph. 1.598, 2.160, Plu. Sull. 26.
παραιτητής, οῦ, adj. m.
1 qui demande grâce, qui prie, Phil. 1, 598, etc. ||
2 qui intercède pour un autre, Plut. Syll. 26.
Étym. παραιτέομαι.
παραιτητής, ὁ, der Bittende, Abbittende, Philo ; – der für einen Andern bittet, Plut. Sull. 26.
παραιτητής, οῦ, ὁ,
- an intercessor, Plut.