παραιτητός
παραιτητός, to be appeased by entreaty, placable
παραιτ-ητός, ή, όν,
- to be appeased by entreaty, placable, θεοὶ τοῖς ἀδικοῦσι Pl. Lg. 905d, al., cf. Phld. D. 1.17.
- II to be deprecated, Plu. Aud.poet. 2.23a.
- III pardonable, Ph. 2.319.
παραιτητός, ή, όν :
1 qu’on peut fléchir par des prières, Plat. Leg. 905d, etc. ||
2 qu’on peut ou qu’il faut détourner par des prières, Plut. M. 23a ||
3 pardonnable, Phil. 2, 319.
Étym. vb. de παραιτέομαι.
παραιτητός, zu erbitten, zu besänftigen, θεοί, Plat. Legg. X.905d, öfter, u. Sp.; – zu verbitten, abzulehnen, Plut. de aud. poet. 5 (p. 86).