Logeion | παραιτέομαι

παραιτ-έομαι,

beg of or from another, ask as a favour of him, τινά τι Pl. Ap. 27b, etc.; τι Hdt. 1.24, 90: with inf. added, ἓν δʼ αὐτοὺς παραιτησώμεθα, ἐπίδηλον ἡμῖν . . ποιεῖν, ἢν τοῖς ἔπεσι χαίρωσι Ar. Eq. 37: with inf. for acc., θεοὺς παραιτοῦ τῶν σʼ ἔρως ἔχει τυχεῖν A. Supp. 521; Προμηθέα -εῖται Ἐπιμηθεὺς αὐτὸς νεῖμαι asks P. for permission to . ., Pl. Prt. 320d, cf. Hdt. 4.146: c. acc. cogn., παραίτησιν π. Pl. Criti. 107a.
- - 2 παραιτησάμενος βασιλέα having obtained the kingʼs leave, Hdt. 6.24: generally, intercede with, appeal to a person, Id. 3.132, 5.33; κτεῖνʼ, οὐ παραιτοῦμαί σε E. Heracl. 1026, cf. Ar. V. 1257; π. σφέας, ὡς ἄξουσι . . entreating them and saying that . ., Hdt. 4.158: c. dupl. acc., beg oneʼs pardon for . ., σὲ παραιτοῦμαι τάδε E. IA 685: abs., εἴ τις ὑμῶν ἀχθεσθήσεται, παραιτοῦμαι And. 3.21, cf. Plb. 39.1.6.
  - 3 c. acc. et inf., entreat one to . ., Hdt. 1.90, 6.86.γʹ, X. Mem. 2.2.14, etc.; παραιτήσομαι δʼ ὑμᾶς μηδὲν ἀχθεσθῆναί μοι D. 21.58; π. σε συγγνώμην ἔχειν Men. 867: c. gen. pers. et inf., beg of . ., παραιτήσῃ πατρὸς φυγὰς ἀφεῖναι E. Med. 1154: c. inf. only, π. μηδὲν τούτων δρᾶν Th. 5.63.
- II c. acc. rei, avert by entreaty, deprecate, τὴν ὀργήν Aeschin. 3.198; τὰς ζημίας ὑπέρ τινος Id. 2.19, cf. D. 21.5; αἰκίαν Plb. 1.80.8; τὸν φθόνον Plu. Pomp. 56; τὸ ἀποθανεῖν Act.Ap. 25.11: abs., τοῖς . . παραιτουμένοις [πρᾷοί εἰσιν] Arist. Rh. 1380a28, cf. PCair.Zen. 482.14 (iii B. C.).
- - 2 decline, deprecate, χάριν Pi. N. 10.30; τὴν διαίρεσιν τῶν ὀνομάτων Pl. Prt. 358a; τοὺς πότους Plu. Them. 3; τοὺς . . γραώδεις μύθους 1 Ep.Ti. 4.7; π. [τὰ ὦτα] refuse to hear, Philostr. Her. 11; refuse, βρώσεις Id. VA 1.8, cf. Porph. Abst. 4.7: c. inf., παλιλλογεῖν παρῄτηται Sch. Il. 1.365; παραιτοῦ φαγεῖν κάπρου κεφαλήν Herm. in Rev.Phil. 32.252; also τοὺς πολλοὺς χαρακτῆρας παρῃτημέναι εἰσὶν αἱ ἀντωνυμίαι do not admit . ., A.D. Synt. 104.16; reject a theory, interpretation, or MS. reading, Theo Sm. p.200 H., Iamb. VP 2.7, Sch. A.R. 2.127, Sch. Ar. Pax 854; except, Hdn.Gr. 2.929; reject the use of, avoid, τὴν λογικήν S.E. M. 7.15, cf. Ptol. Tetr. 107, etc.
  - - b demand exemption from, τὴν εἰς τὸ μέλλον γεωργίαν PLond. 3.1231.3 (ii A. D.); ἀρχήν POxy. 1252v28 (iii A. D.).
  - 3 c. acc. pers., ask him to excuse one, decline his invitation, Plb. 5.27.3; παραιτησάμενος Ἔφορον, Lat. pace Ephori, Id. 5.33.2: abs., Ev.Luc. 14.18:—Pass., ἔχε με παρῃτημένον ibid.
  - 4 π. γυναῖκα divorce her, Plu. Apophth.reg. 2.206a; π. οἰκέτην dismiss him, D.L. 6.82; π. τινὰ τῆς οἰκίας Luc. Abd. 19:—Pass., τὴν παραίτησιν ᾗ παρὰ τοῦ Καρακάλλου παρῄτητο D.C. 78.22.
  - 5 of medicines, relieve, ναυσίαν Dsc. 3.70; ὀδόντων ἀλγήματα ib. 48.
- III c. acc. pers., intercede for, beg off, esp. from punishment, Hdt. 3.119, Plb. 4.51.1; π. τινὰ τιμωρίας Plu. Sull. 31; Θεσσαλοὺς τοῦ Μηδισμοῦ π. excuse them from the charge of Medism, Id. Herod. 2.868d; π. περί τινων X. An. 6.6.29.

παρ·αιτέομαι-οῦμαι (impf. παρῃτούμην, f. παραιτήσομαι, ao. παρῃτησάμην, pf. παρῄτημαι)

I demander ou obtenir par ses prières : τι, Pd. N. 10, 56, qqe ch. ; ψυχήν, Hdt. 1, 24, supplier pour obtenir la vie sauve ; τινα, Hdt. 4, 158, prier qqn ; τί τινα, Plat. Ap. 27a, etc. demander qqe ch. à qqn ; περί τινος, Xén. An. 6, 4, 29, intercéder pour qqn ; τινα, avec un inf. Hdt. 1, 90, etc. ; Eschl. Suppl. 120, demander par ses prières à qqn de, etc. ; avec une prop. inf. Xén. Mem. 2, 2, 14 ; Mén. (EM. 652, 22) obtenir que, etc. ; avec μή et l’inf. Thc. 5, 63 ; Plat. Rsp. 387b, obtenir que... ne pas, etc. ; abs. avec un acc. de pers. : τινα, Hdt. 3, 132 ; 6, 24 ; Eur. Her. 1026 ; Ar. Vesp. 1257, fléchir qqn par ses prières ||

II chercher à écarter par ses prières : σὲ παραιτοῦμαι τάδε, Eur. I.A. 685, je te supplie de me pardonner (de m’excuser) si, etc. ||

III écarter par ses prières : τὴν ὀργήν, Eschn. 82, 17, la colère ; τὸν θάνατον, Plut. Mar. 44, la mort ; τὸν φθόνον, Plut. Pomp. 56, l’envie ; abs. οἱ παραιτούμενοι, Arstt. Rhet. 2, 3, 9, ceux qui implorent ; d’où :

1 refuser, repousser : τοὺς ἄρχοντας, Pol. 5, 27, 3, refuser l’invitation des autorités, ne pas se rendre à la convocation des autorités ; τινα τῆς οἰκίας, Luc. Abd. 19, défendre à qqn sa maison ||

2 congédier, renvoyer : γυναῖκα, Plut. M. 206a, répudier une femme ; οἰκέτην, DL. 6, 82, congédier un serviteur ||

3 faire absoudre, obtenir par ses prières la délivrance ou l’affranchissement : τινα, Pol. 4, 51, 1 ; Plut. Demetr. 9, de qqn ; τινα τῆς τιμωρίας, Plut. Syll. 31, affranchir qqn d’un châtiment par des prières.

παρ-αιτέομαι, augm. παρῃτ-; Ion. imperf. 3 sing. παραιτέετο; aor. παραιτησάμην
1. vragen om iets of dat iets gebeurt
a. dringend verzoeken, smeken: met dubb. acc. v. zaak en v. pers.: ὅπερ ... ὑμᾶς παρῃτησάμην wat ik jullie met nadruk heb verzocht Plat. Ap. 27b; met acc. van zaak: ψυχὴν ... παραιτεόμενον om zijn leven smekend Hdt. 1.24.2; met acc. van pers.: οὐ παραιτοῦμαί σε ik smeek u niet om genade Eur. Hcld. 1026; met acc. en inf.: Προμήθεα παραιτεῖται ... αὐτὸς νεῖμαι hij vraagt Prometheus toestemming om zelf te mogen verdelen Plat. Prot. 320d; παραιτήσομαι δ’ ὑμᾶς μηδὲν ἀχθεσθῆναί μοι ik zal jullie smeken je niet aan mij te ergeren Dem. 21.58; met inf.: λιταῖς παραιτοῦ τῶν σ’ ἔρως ἔχει τυχεῖν bid met smeekbeden te verkrijgen wat u begeert Aeschl. Suppl. 521; met gen. en inf.: παραιτήσῃ πατρὸς φυγὰς ἀφεῖναι παισί smeek je vader om de kinderen gratie te verlenen van ballingschap Eur. Med. 1154; aor. ook met succes smeken: παραιτησάμενος βασιλέα na toestemming van de koning gekregen te hebben Hdt. 6.24.2; spec. om vergiffenis vragen: met dubb. acc.: σὲ παραιτοῦμαι τάδε ik maak u mijn excuses hiervoor Eur. IA 685; abs. pass.: ἔχε με παρῃτημένον wil mij verontschuldigen NT Luc. 14.18.
2. vragen dat iets niet gebeurt
a. af willen wenden: met acc. v. zaak: ὡς δὴ παραιτούμενος ... τὸν φθόνον alsof hij de afgunst wilde wegnemen Plut. Pomp. 56.2; οὐ παραιτοῦμαι τὸ ἀποθανεῖν ik wil mij niet aan de doodstraf onttrekken NT Act. Ap. 25.11; met acc. v. pers. en gen. v. zaak smeken iem. van iets vrij te stellen: παραιτούμεθα οὐχ οὓς σὺ ἔγνωκας ἀναιρεῖν τῆς τιμωρίας wij smeken niet om degenen die u hebt besloten te doden vrij te stellen van de straf Plut. Sull. 31.2.
b. verschoond willen blijven van, verwerpen: τὴν ... διαίρεσιν τῶν ὀνομάτων παραιτοῦμαι van (Prodicus’) onderscheid tussen de woorden wil ik niets weten Plat. Prot. 358a; αἱρετικὸν ἄνθρωπον παραιτοῦ wijs de mens die verdeeldheid zaait af NT Tit. 3.10; εὐεργέτην ... τῆς οἰκίας παραιτεῖσθαι een weldoener van het huis willen weghouden Luc. 54.19.

παραιτέομαι, dep. med.,
1) erflehen, erbitten, durch Bitten erlangen ; τί παραιτεῖται χάριν, Pind. N. 10.30 ; θεοὺς ἐγχωρίους λιταῖς παραιτοῦ τῶν σʼ ἔρως ἔχει τυχεῖν, Aesch. Suppl. 516, vgl. Ch. 772 ; mit doppeltem accus., ἓν δʼ αὐτοὺς παραιτησώμεθα, Ar. Eq. 37 ; u. in Prosa, παραιτήσαντο αἱ γυναῖκες ἐσελθεῖν ἐς τὴν ἑρκτήν, Her. 4.146, vgl. 158 ; συγγνώμην παραιτέετο τὸν θεὸν αὐτῷ σχεῖν τῶν ῥηθέντων, 6.86 ; παραίτησιν παραιτεῖσθαι, Plat. Critia. 107a ; τρίτον ἔτι σε σμικρόν τι παραιτήσομαι, Soph. 242a ; παραιτήσῃ τοὺς θεούς σοι συγγνώμονας εἶναι, durch Bitten versöhnen, besänftigen, Xen. Mem. 2.2.14 (vgl. παραιτοῦμαί σε συγγνώμην ἔχειν, Men. bei EM. 652.22); Her. 3.132 u. Folgde, oft auch mit folgdm μή, Thuc. 5.63 ; Plat. Rep. III.387b.
2) durch Bitten ablehnen, verbitten, τί, Plat. Prot. 358a ; Dem. Mid. 5 u. häufig bei Sp., wie Plut.; ausweichen, verschmähen, πόνους Them. 3, πόλεμον Pericl. 23 ; u. ä. auch ἄρχοντας, Ἔφορον, ablehnen, Pol. 5.27.3, 33.2 ; φυγάς, Eur. Med. 1154, d.i. daß man nicht verbannt werde ; αἰκίαν, Pol. 1.80.8, öfter ; vgl. noch Andoc. 1.31, 3.21 ; – durch Bitten frei machen, erbitten, ψυχήν, Her. 1.24 ; τινά, losbitten, 3.119 ; Pol. 4.51.1 ; vgl. auch κτεῖνʼ, οὐ παραιτοῦμαί σε, Eur. Heracl. 1025 ; Ar. Vesp. 1257 ; τὰς μὲν τοιαύτας ἐπιχειρήσεις παραιτητέον, S.Emp. adv.phys. 2.118 ; – περί τινος, für Einen bitten, Xen. An. 6.4.29.

For Pindar, see also: παραιτέω

Number of occurrences in NT: 12
Strong 3868

παρ-αιτέομαι, -οῦμαι, [in LXX for בּקשׁ pi., etc.;]

1. to beg of or from another: Mk 15:6 (Rec. ὅνπερ ᾐτοῦντο, v. Field, Notes, 43).

2. to deprecate;

(a) prop., c. neg., to entreat that not (Thuc., al.): He 12:19;

(b) to refuse, decline, avoid: o. acc., I Ti 4:7 5:11, II Ti 2:23, Tit 3:10, He 12:25 (EV; but v. Field, Notes, 234).

3. to beg off, ask to be excused, excuse (Polyb., al.) : Lk 14:18, 19 (He 12:25, Field, Notes, 234).†

pedir a la divinidad, abs.

ἀφ' ἧς ἂν παραι[τ]ῶ ὥρας ἐν τούτῳ τῷ παραφίμῳ, κατ' ἐπιτα[γ]ὴν τοῦ ὑψίστου θεοῦ Ἰάω
desde la hora en que yo lo pida en este hechizo, por orden del dios altísimo Iao P XII 62

ἐπιλαβόμενος τῆς δεξιᾶς πτέρνης <δίωκε> λέγων ... καὶ παραιτήσῃ
agarrándote de tu talón derecho, recita diciendo y pide P LXX 11

παραιτέομαι fut. ήσομαι perf. -ῄτημαι

Dep.
- Ito beg from another, ask as a favour of him, Lat. exorare, τί τινα Eur., Plat., etc.: to obtain by entreaty, τι Hdt.
- - 2π. τινα to move by entreaty, obtain leave from, Hdt.: to intercede with a person, prevail upon him by supplications, Hdt., Eur.
  - 3c. acc. et inf. to entreat one to do or be so and so, Hdt., Xen., etc.:—also c. gen. pers. et inf. to beg of a person to do a thing, Eur.:—c. inf. only, to obtain leave to do, Hdt.
- IIc. acc. rei, Lat. deprecari, to avert by entreaty, deprecate, τὴν ὀργήν, τὰς ζημίας Aeschin.
- - 2to decline, deprecate, χάριν Pind.
  - 3c. acc. pers. to ask him to excuse one, decline his invitation, Polyb.; absol., NTest.:—Pass., ἔχε με παρῃτημένον have me excused, NTest.
  - 4π. γυναῖκα to divorce her, Luc.
- IIIc. acc. pers. to intercede for, beg off, esp. from punishment, Hdt.; π. περί τινος Xen.

Menu

Word wheel

παραιτέομαι

Saved

Recent