παραίτησις
παραίτησις, earnest prayer
παραίτ-ησις, εως, ἡ,
- supplication, entreaty, π. παραιτεῖσθαι Pl. Criti. 107a; μηδεμία τῆς μονῆς π. γιγνέσθω no application for leave to stay, Id. Lg. 915c; πρόφασιν εἰσδέχεσθαι καὶ π. Plb. 16.17.8; petition, POxy. 899v21 (iii A. D.).
- II deprecating, Th. 1.73; excuse, apology, Plb. 39.1.5, Jul. Or. 2.64a (pl.), Chor. in Rev.Phil. 1.73, etc.; pardon, ἁμαρτημάτων Ph. 2.296, cf. 223.
- 2 declining, Plu. Sanit. 2.124b; dismissal, D.C. 78.22.
- III intercession, begging off, Gorg. Pal. 33, D. 9.37.
παραίτησις, εως (ἡ)
I prière pour détourner un malheur, un châtiment, Plat. Criti. 107a ||
II excuse, d’où :
1 demande de pardon, Thc. 1, 73 ||
2 apologie, Pol. 40, 6, 5, etc. ||
III action de détourner, d’où :
1 action de refuser, de décliner, Plut. M. 124b ||
2 renonciation à des droits, DC. 78, 22 ||
IV action de solliciter pour, d’intercéder pour, Dém. 120, 26.
Étym. παραιτέομαι.
1. verzoek:
2. verontschuldiging:
παραίτησις, ἡ, das Erbitten, Besänftigen, um Verzeihung Bitten ; Thuc. 1.73 ; Pol. 40.6.5 ; vgl. auch Plat. Legg. XI.915c. – Auch das Verbitten, Abschlagen, DC. 78.22, Losbitten, 52.42.
παραίτησις
from παραιτέομαι
παραίτησις, εως,
- Iearnest prayer, Plat.
- IIa deprecating, Thuc.
- IIIan interceding for, begging off, Dem.