παραινετικός
παραινετικός, hortatory
παραιν-ετικός, ή, όν,
- hortatory, π. καὶ ὑποθετικὸς τόπος Aristo Stoic. 1.80. Adv. -κῶς S.E. M. 1.271, Rev. Ét.Gr. 28.56 (Egypt).
παραινετικός, ή, όν, propre à exhorter, Sext. M. 7, 12.
Étym. παραινέω.
παραινετικός, ή, όν, zum Zureden, Ermuntern, Lehren gehörig, Sext.Emp. adv.Math. 7.12, öfter, u. a.Sp., auch im adv.