παραΐσσω

παραΐσσω, Att. παρᾴσσω,

• dart past, Il. 5.690; παρήϊξεν κοίλας ἐπὶ νῆας 8.98; παραΐσσοντος 20.414; μύσας παρᾷξον Ar. V. 988, cf. 837: c. acc., ἵπποι γάρ με παρήϊξαν Il. 11.615: in later Prose, Plu. Amat.narr. 2.774f. [ᾱ in Hom.]

παραΐσσω, [ρᾱ], (ἀΐσσω), daneben wegeilen ; βάλε νῶτα παραΐσσοντος, Il. 20.414 ; ἀλλὰ παρήϊξεν κοίλας ἐπὶ νῆας, 8.98, vgl. 11.615 ; sp.D., Qu.Sm. 12.57 ; παραΐσσεσκον, Ap.Rh. 2.276 ; auch Plut. amat. narr. 4 : καὶ οὕτω παρῇξαν οἱ διώκοντες.

παραΐσσω

[παρ-, παρα- 3.]

3 sing. aor. παρήϊξε Il. 5.690, Il. 8.98, 3 pl. παρήϊξαν Od. 11.615.

To dart past Il. 5.690, Il. 8.98, Il. 20.414.

To dart past.

With acc. : ἵπποι με παρήϊξαν Il. 11.615.

παραΐσσω , part. παρᾱΐσσοντος, aor. παρήῑξεν: dart by, spring by. (Il.)

παραΐσσω fut. ξω aor1 -ήϊξα

• to dart past, Il.; c. acc., ἵπποι γάρ με παρήιξαν Il.