πατραγαθία
πατραγαθία, virtue of one’s father
πατρ-ᾰγᾰθία, ἡ,
- virtue of oneʼs father or ancestors, opp. ἀνδραγαθία, Plu. Apophth.reg. 2.183d, Vit.pud. 534c.
πατρ·αγαθία, ας (ἡ) [ᾰγᾰ] vertu ou mérite du père ou des ancêtres, Plut. M. 183d, 534c.
Étym. πατήρ, ἀγαθός.
πατραγαθία, ἡ, die Tugend des Vaters, Ahnentugend, Plut. vit. pud. 14.